Ken je die van het huis dat volgende maand opgeleverd zou worden?

Het goede nieuws is dat het huis echt volgende maand opgeleverd gaat worden, dat is ons verzekerd. Net zoals ze dat ons al wekelijks verzekeren vanaf mei 2006. Maar deze keer dan dus echt. Behalve dat het volgende maand bouwvak is dus misschien komt het een maandje later, denken we zelf...

Inmiddels wordt het wel steeds duidelijker waar nou de schoen wringt en hoe het in elkaar steekt. Maar of dat goed nieuws is of niet, dat weten we nog niet. Voor wie het interesseert, hoe het nou is gelopen en hoe we denken dat het nu zit:

- In juni 2005 hebben we het huis bezocht. We hebben het toen bezichtigd en het huis zelf was al helemaal af, net zoals alle andere huizen uit fase I van dit project. Fase II ligt ernaast, en ze wilden daarvan eerst de funderingen afhebben voordat fase I kon worden opgeleverd. Het is immers niet fijn wonen tussen de heipalen. Naar verwachting zal er ergens juli/augustus 2006 worden opgeleverd. De uiterste opleverdatum is november 2006, de promotor vertelt ons dat er ná die datum voor elke dag dat ze te laat zijn een fikse boete betaald moet worden, dus dat het zeker voor die tijd gebeurd zal zijn.

- In januari 2006 krijgen we bericht dat er waarschijnlijk eerder opgeleverd gaat worden. Mei/juni 2006. Dus we verkopen hals over kop ons huis in Nederland en huren voor de zekerheid een appartement in Fuengirola voor juli en augustus. Het is sowieso belangrijk dat we deze zomer de overstap gaan maken, omdat Isa dan kan beginnen op school en het is voor de integratie natuurlijk fijn als ze er direct vanaf het begin bij is.

- In juli 2006 is er nog geen oplevering in zicht. Het is in Spanje de regel dat als de bouwer een huis af heeft, hij dat eerst gaat melden bij de gemeente. Een commissie van architecten beoordeelt dan of het huis inderdaad af is en goed bewoonbaar en brengt daarover een advies uit aan de gemeente. Daarnaast gaat de gemeente zelf ook nog kijken of zij het allemaal acceptabel vinden. Als dat zo is, wordt de "vergunning van eerste bewoning" afgegeven, die je nodig hebt om bijvoorbeeld stroom en water aan te vragen. Die vergunning is dus nodig om er in te kunnen trekken. Als zo'n aanvraag wordt ingediend en alles is in orde, duurt het gemiddeld twee maanden voordat de vergunning wordt verleend. Is de aanvraag dan al ingediend? Nee, nog niet, want volgens een nieuwe wetgeving moeten alle vuilcontainers ondergronds geplaatst worden dus dat levert vertraging op. Het zal zeker nog duren tot oktober/november. Maar dan krijgen we dus inmiddels wel recht op die boete, dat is een kleine troost. Welke boete? willen ze bij de ontwikkelaar weten. Nou, die boete waar jullie het eerder over hadden. Nee hoor, hebben wij nooit gezegd. Hm.

- Maart 2007 wordt dan eindelijk de vergunning aangevraagd. Er wordt ons verzekerd dat ze allemaal adviseurs ernaar hebben laten kijken, dus dat dat ding er zonder problemen door moet komen. Toch maken we ons zorgen. Er gaat een gerucht dat die vergunning niet verleend wordt zonder dat de toegangsweg naar het complex (nu nog een zogenaamde "dirt-road") keurig geasfalteerd is. Maar een ander gerucht is dat er een conflict is over het onderhoud van die weg tussen de gemeente en het treinbedrijf van het station dat daar aan ligt. Dat gerucht blijkt waar te zijn, maar de ontwikkelaar weet ons gelukkig te vertellen dat ze overeen zijn gekomen met de gemeente dat dat de vergunning niet in de weg zal staan. Zij kunnen er immers niets aan doen.

- Mei 2007 verwachten we met zijn allen toch wel die vergunning. Er gebeurt weinig, maar dat komt waarschijnlijk doordat de gemeente druk bezig is met de verkiezing. Maar zodra die voorbij zijn krijgen we die vergunning, dat is al helemaal rond. Eerst week van juni ligt ie er, weet de ontwikkelaar ons te vertellen. Het zou wel eens tijd worden. We zijn inmiddels alweer twee huurhuizen verder en moeten hier ook binnenkort uit. Begin juni loop ik dus maar weer eens binnen bij de ontwikkelaar. Grote onschuldige ogen, nee deze maand komt die vergunning er natuurlijk niet. De eerste maand na de verkiezingen mag de gemeente geen vergunningen afgeven, dat weet toch iedereen? Maar in juli komt ie hoor, alles is al helemaal in orde.

- Juli 2007 geen vergunning. De gemeente wil wél dat de toegangsweg goed geasfalteerd is, anders komt er geen vergunning. Maar vanwege het lopende conflict tussen gemeente en treinbedrijf gaat die weg er voorlopig niet komen. De ontwikkelaar kiest na veel onderhandelen eieren voor haar geld en komt overeen met de gemeente dat ze mee zullen werken aan het afmaken van de toegangsweg die aan de achterkant via een enorme omweg naar de snelweg loopt. Gemeente legt de buizen en afvoer, onze ontwikkelaar asfalteert. En dat is waar we nu op wachten. We zijn de afgelopen dagen eens aan de achterkant gaan verkennen hoe het zit met de toegangswegen, er liggen al hele stukken weg die helemaal af zijn, maar er is ergens nog een meter of 100 te overbruggen. Er gaat alweer een gerucht dat er over die laatste honderd meter een conflict is met de eigenaar van dat land, maar dat negeren we maar even. Er wordt in ieder geval gewerkt. MAAR, in augustus ligt hier het werk stil vanwege de bouwvak en voor die tijd is het werk hoogstwaarschijnlijk niet af EN niemand weet of de gemeente dan wél accoord gaat met een toegangsweg die alleen maar via de snelweg te bereiken is. Zo langzamerhand krijgen we het gevoel dat we over een jaar nog steeds in deze positie zitten: dat het over een maand klaar is.

To be continued...

Vanaf het strand

Willen jullie iets jaloersmakends lezen? Ik zit hier op het strand te typen, terwijl Isa zich vermaakt met wat andere kindertjes in een enorm klimrek dat hier heel vriendelijk is neergezet. Blind typen is op dit moment wel een erg handige vaardigheid, want door de felle zon kan ik niet op mijn beeldscherm kijken. Hopelijk typ ik geen onwelgevoeglijke dingen, want dat kan ik niet meer teruglezen.

Eerst even de zakelijke dingen: Het huis is klaar! We hebben het al mogen bekijken, en naar verwachting krijgen we binnen zes weken de sleutel. Inmiddels was het in onze herinnering steeds donkerder en kleiner geworden, dus toch wel een blijde meevaller dat het huis zo licht blijkt en dat we er nog net zoveel van houden als toen we het anderhalf jaar geleden kochten. Nu nog zorgen dat we genoeg geld gaan verdienen om het ook te kunnen blijven betalen. Met een grote slag om de arm lijken we de hypotheek in ieder geval binnen te hebben. Dat ging weer lekker op zijn Spaans: maandenlang niemand die er naar onze aanvraag keek, omdat het huis toch nog niet klaar was. Terwijl wij natuurlijk wel erg graag wilden weten waar we aan toen waren. Het vervelende is ook dat dat allemaal door advocaten geregeld moet worden hier, en dat die van ons nou niet zo'n hardloper is. Ten einde raad dan maar zelf met de bank gebeld, maar die wilden echt alleen maar met onze advocaat spreken. "I need to talk to your liar" legde hij beleefd uit, waarom Max verzuchtte "ah, ik zie dat u hem ook kent". Wij dan maar op zijn Spaans bij de advocaat gedreigd dat we een andere gingen zoeken en toen kwam er eindelijk wat schot in. Zo gaat dat hier dus blijkbaar.

We hebben voor de zekerheid nog wel even een anders huisje gehuurd voor mei en juni, want -Murphy bemoeit zich er weer eens mee- we moeten per 1 mei weg uit ons huidige appartement en zeker weten dat we dan al de sleutel hebben doen we natuurlijk niet. Dit keer wel een echt leuk Spaans huisje gevonden met plaatsjes voor en achter en en klein dakterrasje met zelfs een jacuzzi erop ("klein zwembad voor Isa" noemt Isa het zelf)

Met de integratie gaat het goed. Isa scheldt ons al in het Spaans uit voor idioot en ik heb regelmatig discussies met haar over de uitspraak van worden als "dos" en "seis". De andaluciërs spreken namelijk de s aan het eind van het woord niet uit en natuurlijk neemt Isa dat over. Gek idee dat zij straks een soort Gronings praat terwijl wij dat dan helemaal niet door hebben. Ikzelf heb al wat zakelijke besprekingen weten te volbrengen in het Spaans. Helemaal zeker weten of ze alles van me begrepen hebben weet ik natuurlijk niet, maar uiteindelijk kwamen ze wel op de proppen met de gegevens waar ik om vroeg, dus het lijkt alsof het wel goed ging. Max volgt Spaanse lessen op de school van Isa, die speciaal voor buitenlandse ouders een cursus aanbieden. Heel lief bedoeld natuurlijk, maar zijn docente is een juf die normaal vijfjarigen onderwijst en gewoon dat programma gebruikt voor de volwassenencursus. Max weet nu dus al bijna alle dieren te benoemen en alle verschillende soorten inktvis, maar het vervoegen van werkwoorden heeft hij nog geen weet van. Maar móchten we ooit eens dringend een voorraad lieveheersbeestjes willen bestellen, dan kan Max dat dus zonder problemen regelen.

Zo langzamerhand tijd om Isa weer eens uit het klimrek te plukken en een hapje te gaan eten. Later meer.

¡Voorspoedige anus!

De feestdagen weer heelhuids doorgekomen. Wat zeg ik: meer dan heelhuids, want het is in dit klimaat toch wel heel anders feestvieren dan in Nederland. De jaarwisseling hebben we tussen de Spanjaarden doorgebracht op het stadsplein, waar iedereen met flessen champagne kwam aangesjouwd. Ook wij hebben broederlijk onze fles champagne gedeeld met een paar Spanjaarden. Verder veel muziek, veel vrolijkheid, veel saamhorigheid.

De kerstviering van Isa op school was ook heel hele belevenis. Gekleed in kerstmanpak met mexicaanse sombrero op dansten de driejarigen hun kerstdansje. Veel chaos, maar vooral erg aandoenlijk. En dat verwerven van dat kostuum was nog een hele klus. Waar vind je in godsnaam een sombrero in een kindermaatje? Voelde me al compleet mislukt als Spaanse moeder dat het met zoveel moeite kostte, maar toen ik er eindelijk eentje had bemachtigd werd ik bestormd door alle andere ouders die wilden weten wáár ik dat ding toch vandaan had. Die hadden zich ook al wekenlang rotgezocht. Dat was dus goed scoren bij de andere moeders.

Inmiddels is het hier gewoon weer doodleuk zomer aan het worden. Terwijl we op internet en de radio de vreselijkste berichten vernemen over noodweer, onmenselijke stormen, omgewaaide hijskranen, lopen wij te zweten in de zon en kan ik alweer met blote benen over straat. Goed geïntegreerd als we zijn, dragen we net als de Spanjaarden nog dikke vesten en lange broeken, maar de Engelse toeristen liggen alweer gewoon in bikini op het strand te bakken.

Qua integratie gaat het sowieso de goede kant op. Regelmatig worden we op straat begroet door deze of gene, en de plaatselijke middenstand hoeft al niet eens meer mijn identiteitsbewijs te zien als ik met creditcard betaal. Ze kennen mijn gezicht nu wel. Als integratie-hoogtepunt heb ik vandaag in mijn beste Spaans bij Isa in de klas mogen vertellen over Nederland. Vooral met het verhaal over onze kattenluiken scoorde ik goed.

Nog twee weken en dan is mijn cursus Spaans afgelopen. Dan zou ik dus officieel op intermedio niveau Spaans moeten kunnen spreken. Wel, de grammatica heb ik helemaal onder de knie, maar het verstaan van dat enorme accent dat ze hier spreken (een soort tukkers voor Spanjaarden) is nog wel moeilijk. Veel oefenen, veel kletsen met de andere ouders op school. In het kader van de taalbloopers wenste een medestudent iedereen in haar omgeving opgewekt "feliz ano nuevo", en bleek daarmee haar gehele vriendenkring een gelukkige nieuwe anus toe te wensen. Ach, het kwam uit een goed hart en dat konden die Spanjaarden allemaal wel waarderen. Jullie daar in winderig Nederland ook allemaal een hele gelukkige nieuwe anus toegewenst.



P.S. In de loterij trouwens toch nog €120 euro gewonnen. Voelde wel een beetje als een soort welkomspresentje.

Ochtendwandeling

De vetzak

Kerstmis begint hier in Spanje al op 22 december, met de trekking van de grote kerstloterij die in de volksmond ook wel "El Gordo" (de vetzak) wordt genoemd. De hoofdprijs is 3 miljoen en die valt 170 keer. Al vanaf augustus zijn de loten te koop en naarmate kerst nadert raakt men steeds meer in de ban. De trekking op 22 december duurt de hele dag en de winnende nummers worden traditioneel gezongen door de kindertjes van de San Ildefonso school (voorheen een weeshuis) uit Madrid.

Vrijwel alle Spanjaarden hebben één of meerdere loten, en om niet achter te blijven heb ik er dan ook maar eentje gekocht. Veel fiducie heb ik er niet in (ik heb nou eenmaal veel geluk in de liefde), maar ik voel me nu wel weer wat beter geïntegreerd.

Decemberzon

Dan maak je zo'n leuk nifty weblog om iedereen thuis steeds op de hoogte te kunnen houden, en dan schrijf je er nooit iets in. Ik weet het, ik weet het, ik verwaarloos jullie allemaal. Misschien is het een troost om te weten dat dat komt doordat we nog steeds DRUK bezig zijn met ons nieuwe land te verkennen, ons te verwonderen over hoe identiek en tegelijkertijd hoe ánders de Spaanse gebruiken zijn dan bijvoorbeeld in Nederland, ons te wentelen in de vriendelijke gastvrijheid van Andalucía en te genieten van de zon en de warmte en het feit dat begin december er nog steeds mensen op het strand liggen en de bloemen nog overal bloeien.

We hebben ondertussen de taken een beetje verdeeld. Max gaat nadenken over hoe we hier geld gaan verdienen, terwijl ik me de Spaanse taal meester ga maken. Zoals elke ondernemer dat schijnt te doen, komt Max dan ook met ongeveer drie nieuwe businessplannen per dag, en langzamerhand zijn we de beste, meest realistische en best uitvoerbare eruit aan het distilleren. We hebben al een paar bijeenkomsten bezocht van Nedwerk, een club van Nederlandse ondernemers in Andalucía, wat erg inspirerend heeft gewerkt, en waar we al een aantal erg aardige mensen hebben leren kennen. Door die bijeenkomsten komen we ook nog eens ergens, zo bracht de laatste ons bijvoorbeeld in een poezelig bergdorpje alwaar een Nederlands stel zich heeft toegelegd op het maken van dessertwijn en daar ook nog behoorlijk wat Spaanse prijzen mee weet te winnen. (Bijgaande foto's zijn overigens van dat uitstapje)

Ik ben anderhalve maand geleden begonnen aan een zeer intensieve cursus Spaans. Elke ochtend breng ik vier uur in een klaslokaal door samen met andere extranjeros die ook graag gewoon op straat een praatje willen kunnen maken. Je hoort wel dat Spaans zo'n makkelijke taal is, maar hoe meer ik ervan leer hoe minder in begrijp waar die uitspraak vandaan komt. Na anderhalve maand kan ik een willekeurig werkwoord op pak 'm beet 23 manieren vervoegen, maar waarom ik dat allemaal zou moeten willen en wannéér dan precies dat is nog een beetje een raadsel. Een paar weken terug had ik behoorlijk wat zelfvertrouwen en kletste lekker tegen iedereen aan, maar sindsdien heb ik alweer zoveel geleerd -en me vooral gerealiseerd wat een onzin ik steeds heb uitgekraamd- dat ik opeens faalangst heb gekregen en niets meer durf te zeggen. Een vriendin van me die een tijdje in Barcelona heeft gewoond troostte me door te zeggen "ach joh, dat vinden die Spanjaarden helemaal niet erg. Die zijn al lang blij dat je het probeert. Ik heb elke ochtend de schilders op de hoek opgewekt begroet met "Hallo schilderij!" en daar hebben ze me altijd aanmoedigend op teruggeknikt."

Het is waar dat ze hier erg enthousiast zijn als je hun taal probeert te spreken en je daarin echt proberen te helpen. De juf van Isa kijkt 's middags verwachtingsvol aan als ik weer eens een net geleerde zinsconstructie op haar ga toepassen en applaudisseert met een hartelijk "perfecto!" als ik met veel horten en stoten een zinnetje heb gefabriceerd. De meesten nemen echt de tijd om geduldig naar je te luisteren en dingen nog maar eens te herhalen als ze doorhebben dat je het echt in het Spaans wil proberen. Anderen interesseert het sowieso niets dat je hun niet verstaat, vooral de oude wijfjes in de supermarkt kleppen graag wat tegen me aan -ik denk over hoe lang de rijen zijn of de kwaliteit van de ham die deze week in de aanbieding is?- en dat ik wat mistig kijk en vaag lach deert ze niet het minst.

Maar eigenlijk gaat het hier dus wel goed. Heel goed. Ons eigen huis is nog steeds niet opgeleverd -volgens nieuwste berichten zou dat februari/maart 2007 worden- maar dat wachten we dan maar geduldig op de Spaanse manier af. Via internet hebben we wel al wat van onze toekomstige buren leren kennen en we zijn al aan het onderhandelen over het wel of niet verwarmen van de zwembaden. Dat is namelijk wel een punt hier, dan vanaf november de meeste zwembaden te koud worden om nog echt comfortabel in te kunnen dobberen. In zee zwemmen hebben we op 1 november nog gedaan (en zelfs nu zie ik nog helden die het erop wagen), maar die koelt dan ook wat minder snel af dan de zwembaden. We hebben flink wat herfstige regenbuien gehad (er was hier in 17 jaar niet zoveel regen gevallen!) en worden dan gelijk heel treurig omdat we denken dat het dan maandenlang zo grauw en grijs blijft, maar binnen een paar uur trekt het dan alweer open en krijg je spijt dat je een lange broek hebt aangetrokken en je zonnenbril bent vergeten.

Met Isa gaat het geweldig. Ze geniet enorm van de school en komt altijd met mooie verhalen thuis. Ze kan ondertussen beter tellen in het Spaans dan in het Nederlands (nu was tellen nooit zo'n talent van haar, dus echt veel stelt het nog steeds niet voor) en brabbelt al behoorlijk wat Spaans tussen haar Nederlands door.

Ondertussen zie ik dat het tijd wordt om naar de markt te gaan. Op zaterdag hebben wij de beroemde rommelmarkt (eigenlijk net een soort koninginnedag in Amsterdam), waar een stel van onze nieuw verworven vrienden wekelijks staat met hippe namaak barok meubelen die zeer populair blijken onder de Spaanse bevolking. Het is onze vaste routine geworden om daar wekelijks een paar uurtjes naar toe te gaan zodat onze kinderen met elkaar kunnen spelen en we wat van het marktleven kunnen voelen. Van ons vieren spreek ik nog het beste Spaans, dus als er ingewikkelde vragen komen mag ik die beantwoorden. De decemberzon leent zich uitermate goed voor een koud biertje zittend in een knalpaarse barok-fauteuil en kijkend naar de langsslenterende bevolking. Het leven is hier zo slecht nog niet.

¡Feest!

Al maanden breken wij ons hoofd over een geheimzinnig openbaar terrein midden in de stad. Officieel is het het "feestterrein", maar tot vorige week hebben wij nooit echt begrepen waarom. Een grote lege ruimte met aan het eind een hele vreemde verzameling huisjes die onze fantasie maandenlang hebben geprikkeld. Welke functie vervullen die ietwat verwaarloosde loodsjes met golfplaten daken toch? Uit de naamgeving konden we opmaken dat het om clubhuisjes (peñas) zou gaan. De club van flamingo-dansers, de club van horeca-uitbaters, de club van motorliefhebbers (moet ik me daar een stel leernichten bij voorstellen, of juist de hell's angels?). Voor alles wat je maar kunt bedenken is er wel een clubhuisje. Maar nooit zien we er iemand. Wannéér vinden dan die wilde avonden plaats, waar de gitaristen dansen met de zangeressen en de zaalvoetballers op de vuist gaan met de zevendaagse adventisten? Het blijft een raadsel. Elke dag wandel ik over dat terrein als ik Isa naar school breng en haar weer op haal. En elke dag weer peins ik erover.

Een paar weken geleden begon zich opeens activiteit te ontwikkelen op het terrein. De lantarenpalen werden opnieuw geschilderd, lampjes opgehangen, putdeksels vervangen, nog meer lampjes opgehangen, de rivier schoongeveegd (dat leg ik wel een andere keer uit), de straten geboend en nog wat lampjes opgehangen. Ook bij de clubhuisjes verschenen mannen met ladders die ijverig de boel begonnen te schilderen. Steeds mooier werden ze, met frisse kleuren en de naam van hun club er met extra sierlijke letters opnieuw opgschilderd. In de hele stad begon een gevoel van verwachting te broeien. Gróte verwachting. Er verscheen een grote vrachtwagen met geheimzinnige onderdelen, waar in de loop van de week een achtbaan uit werd gebouwd. Men hing nog maar eens wat lampjes op. Er kwam een tweede achtbaan. Een draaimolen. Botsauto's. Het was een feest om dagelijks over het terrein te lopen en te zien wat er nu weer was bijkgekomen. Grote tenten met daarin biertaps en eindeloos veel tafels en stoelen. Schiettenten. Snoepkraampjes. Elke dag wel wat meer lampjes.

Na weken van voorbereiding, van groeiende spanning in de stad, van duizenden lampjes werd eindelijk het feest geopend met een enorm vuurwerk. We eren de maagd Rosario, beschermheilige van onze stad. En dan doen we ook niet zo gierig als de Nederlanders met één luizig koninginnedagje, nee die Rosario krijgt volgens goede Spaanse traditie gelijk een hele week van festiviteiten. Elke middag trekt heel Fuengirola naar het feestterrein en blijft daar tot diep in de nacht. De scholen zijn wel open, maar nog geen kwart van de kinderen verschijnt. Kleine bedrijfjes sluiten tijdens de feestweek, de postbode bezorgt geen post. Als Spanje feest, dan feest het met hartstocht en overgave. Bijna de helft van de vrouwen gaat de hele week gekleed in haar flamengo-jurk. Niet alleen het traditioneel zwart met rode stippen zie je, maar de mooiste kleuren en ontwerpen. Oude omaatjes schuifelen voort in flamengo, verveelde pubermeisjes klimmen in hun flamengo-jurk de achtbaan in, moeders en dochtertjes flaneren in identieke ontwerpen naast elkaar, de baby in de kinderwagen draagt hetzelfde stofje. Je komt ze tegen op straat, in de supermarkt, in de lift. Fuengirola is één orgie van kleuren en zwierige rokken. De dames staan uren voor de spiegel, en komen tevoorschijn met kunstige haardrachten en altijd een bloem in hun haar. De mannen zijn qua kleur wat ingetogener, maar gaan voor een groot deel te paard. In een mooi pak en een platte hoed, ruiteren zij door de stad. Soms hun dame in amazone-zit achterop, met de flamengo-jurk mooi over de kont van het paard gedrapeerd. Ze drinken een borreltje, eten een tapas, allemaal te paard.

De clubhuisjes hebben eindelijk hun deuren geopend. Als door magie lijken ze van binnen veel groter dan van buiten! Allemaal hebben ze genoeg plek om een paarhonderd feestgangers te herbergen die dansen, drinken, eten, feesten. In de ochtenden loop ik door lege straten, ik kom alleen wat bleke, katterige schoonmakers tegen die de lege blikjes en resten braaksel van de straten spuiten. Maar elke middag is iedereen er weer en feest met verse hartstocht tot diep in de nacht. De hele week lang.

En opeens is het dan weer over tot de orde van de dag. Iedereen trekt weer gewoon zijn spijkerbroek aan. De kinderen gaan weer naar school. De postbode bezorgt stapels achterstallige post. De kermis verdwijnt in een fractie van de tijd die hij nodig heeft gehad om op te bouwen. De clubhuisjes liggen er weer stil, klein en troosteloos bij. Er is geen paard of flamengo-jurk meer te zien. Zelfs de lichtjes worden weer weggehaald. Allemaal. Maar wij kijken voor altijd met nieuwe ogen naar onze stadsgenoten.

Max heeft trouwens prachtige foto's gemaakt van het feest, een paar daarvan staan hier al als illustratie. binnenkort -als de internetverbinding meewerkt- nog meer. Kom dus vooral terug!

De titel van dit stukje had ik al lang geleden bedacht. Ik kon toen nog niet weten dat het nummer "Feest" van the Scene vandaag gedraaid zou worden op de crematie van de veel te vroeg en veel te jong overleden man van een lieve vriendin. Lieve Marco, blijf altijd doorfeesten met Spaanse hartstocht. Lieve Janneke, je staat niet alleen.