¡Voorspoedige anus!

De feestdagen weer heelhuids doorgekomen. Wat zeg ik: meer dan heelhuids, want het is in dit klimaat toch wel heel anders feestvieren dan in Nederland. De jaarwisseling hebben we tussen de Spanjaarden doorgebracht op het stadsplein, waar iedereen met flessen champagne kwam aangesjouwd. Ook wij hebben broederlijk onze fles champagne gedeeld met een paar Spanjaarden. Verder veel muziek, veel vrolijkheid, veel saamhorigheid.

De kerstviering van Isa op school was ook heel hele belevenis. Gekleed in kerstmanpak met mexicaanse sombrero op dansten de driejarigen hun kerstdansje. Veel chaos, maar vooral erg aandoenlijk. En dat verwerven van dat kostuum was nog een hele klus. Waar vind je in godsnaam een sombrero in een kindermaatje? Voelde me al compleet mislukt als Spaanse moeder dat het met zoveel moeite kostte, maar toen ik er eindelijk eentje had bemachtigd werd ik bestormd door alle andere ouders die wilden weten wáár ik dat ding toch vandaan had. Die hadden zich ook al wekenlang rotgezocht. Dat was dus goed scoren bij de andere moeders.

Inmiddels is het hier gewoon weer doodleuk zomer aan het worden. Terwijl we op internet en de radio de vreselijkste berichten vernemen over noodweer, onmenselijke stormen, omgewaaide hijskranen, lopen wij te zweten in de zon en kan ik alweer met blote benen over straat. Goed geïntegreerd als we zijn, dragen we net als de Spanjaarden nog dikke vesten en lange broeken, maar de Engelse toeristen liggen alweer gewoon in bikini op het strand te bakken.

Qua integratie gaat het sowieso de goede kant op. Regelmatig worden we op straat begroet door deze of gene, en de plaatselijke middenstand hoeft al niet eens meer mijn identiteitsbewijs te zien als ik met creditcard betaal. Ze kennen mijn gezicht nu wel. Als integratie-hoogtepunt heb ik vandaag in mijn beste Spaans bij Isa in de klas mogen vertellen over Nederland. Vooral met het verhaal over onze kattenluiken scoorde ik goed.

Nog twee weken en dan is mijn cursus Spaans afgelopen. Dan zou ik dus officieel op intermedio niveau Spaans moeten kunnen spreken. Wel, de grammatica heb ik helemaal onder de knie, maar het verstaan van dat enorme accent dat ze hier spreken (een soort tukkers voor Spanjaarden) is nog wel moeilijk. Veel oefenen, veel kletsen met de andere ouders op school. In het kader van de taalbloopers wenste een medestudent iedereen in haar omgeving opgewekt "feliz ano nuevo", en bleek daarmee haar gehele vriendenkring een gelukkige nieuwe anus toe te wensen. Ach, het kwam uit een goed hart en dat konden die Spanjaarden allemaal wel waarderen. Jullie daar in winderig Nederland ook allemaal een hele gelukkige nieuwe anus toegewenst.



P.S. In de loterij trouwens toch nog €120 euro gewonnen. Voelde wel een beetje als een soort welkomspresentje.

Ochtendwandeling

De vetzak

Kerstmis begint hier in Spanje al op 22 december, met de trekking van de grote kerstloterij die in de volksmond ook wel "El Gordo" (de vetzak) wordt genoemd. De hoofdprijs is 3 miljoen en die valt 170 keer. Al vanaf augustus zijn de loten te koop en naarmate kerst nadert raakt men steeds meer in de ban. De trekking op 22 december duurt de hele dag en de winnende nummers worden traditioneel gezongen door de kindertjes van de San Ildefonso school (voorheen een weeshuis) uit Madrid.

Vrijwel alle Spanjaarden hebben één of meerdere loten, en om niet achter te blijven heb ik er dan ook maar eentje gekocht. Veel fiducie heb ik er niet in (ik heb nou eenmaal veel geluk in de liefde), maar ik voel me nu wel weer wat beter geïntegreerd.

Decemberzon

Dan maak je zo'n leuk nifty weblog om iedereen thuis steeds op de hoogte te kunnen houden, en dan schrijf je er nooit iets in. Ik weet het, ik weet het, ik verwaarloos jullie allemaal. Misschien is het een troost om te weten dat dat komt doordat we nog steeds DRUK bezig zijn met ons nieuwe land te verkennen, ons te verwonderen over hoe identiek en tegelijkertijd hoe ánders de Spaanse gebruiken zijn dan bijvoorbeeld in Nederland, ons te wentelen in de vriendelijke gastvrijheid van Andalucía en te genieten van de zon en de warmte en het feit dat begin december er nog steeds mensen op het strand liggen en de bloemen nog overal bloeien.

We hebben ondertussen de taken een beetje verdeeld. Max gaat nadenken over hoe we hier geld gaan verdienen, terwijl ik me de Spaanse taal meester ga maken. Zoals elke ondernemer dat schijnt te doen, komt Max dan ook met ongeveer drie nieuwe businessplannen per dag, en langzamerhand zijn we de beste, meest realistische en best uitvoerbare eruit aan het distilleren. We hebben al een paar bijeenkomsten bezocht van Nedwerk, een club van Nederlandse ondernemers in Andalucía, wat erg inspirerend heeft gewerkt, en waar we al een aantal erg aardige mensen hebben leren kennen. Door die bijeenkomsten komen we ook nog eens ergens, zo bracht de laatste ons bijvoorbeeld in een poezelig bergdorpje alwaar een Nederlands stel zich heeft toegelegd op het maken van dessertwijn en daar ook nog behoorlijk wat Spaanse prijzen mee weet te winnen. (Bijgaande foto's zijn overigens van dat uitstapje)

Ik ben anderhalve maand geleden begonnen aan een zeer intensieve cursus Spaans. Elke ochtend breng ik vier uur in een klaslokaal door samen met andere extranjeros die ook graag gewoon op straat een praatje willen kunnen maken. Je hoort wel dat Spaans zo'n makkelijke taal is, maar hoe meer ik ervan leer hoe minder in begrijp waar die uitspraak vandaan komt. Na anderhalve maand kan ik een willekeurig werkwoord op pak 'm beet 23 manieren vervoegen, maar waarom ik dat allemaal zou moeten willen en wannéér dan precies dat is nog een beetje een raadsel. Een paar weken terug had ik behoorlijk wat zelfvertrouwen en kletste lekker tegen iedereen aan, maar sindsdien heb ik alweer zoveel geleerd -en me vooral gerealiseerd wat een onzin ik steeds heb uitgekraamd- dat ik opeens faalangst heb gekregen en niets meer durf te zeggen. Een vriendin van me die een tijdje in Barcelona heeft gewoond troostte me door te zeggen "ach joh, dat vinden die Spanjaarden helemaal niet erg. Die zijn al lang blij dat je het probeert. Ik heb elke ochtend de schilders op de hoek opgewekt begroet met "Hallo schilderij!" en daar hebben ze me altijd aanmoedigend op teruggeknikt."

Het is waar dat ze hier erg enthousiast zijn als je hun taal probeert te spreken en je daarin echt proberen te helpen. De juf van Isa kijkt 's middags verwachtingsvol aan als ik weer eens een net geleerde zinsconstructie op haar ga toepassen en applaudisseert met een hartelijk "perfecto!" als ik met veel horten en stoten een zinnetje heb gefabriceerd. De meesten nemen echt de tijd om geduldig naar je te luisteren en dingen nog maar eens te herhalen als ze doorhebben dat je het echt in het Spaans wil proberen. Anderen interesseert het sowieso niets dat je hun niet verstaat, vooral de oude wijfjes in de supermarkt kleppen graag wat tegen me aan -ik denk over hoe lang de rijen zijn of de kwaliteit van de ham die deze week in de aanbieding is?- en dat ik wat mistig kijk en vaag lach deert ze niet het minst.

Maar eigenlijk gaat het hier dus wel goed. Heel goed. Ons eigen huis is nog steeds niet opgeleverd -volgens nieuwste berichten zou dat februari/maart 2007 worden- maar dat wachten we dan maar geduldig op de Spaanse manier af. Via internet hebben we wel al wat van onze toekomstige buren leren kennen en we zijn al aan het onderhandelen over het wel of niet verwarmen van de zwembaden. Dat is namelijk wel een punt hier, dan vanaf november de meeste zwembaden te koud worden om nog echt comfortabel in te kunnen dobberen. In zee zwemmen hebben we op 1 november nog gedaan (en zelfs nu zie ik nog helden die het erop wagen), maar die koelt dan ook wat minder snel af dan de zwembaden. We hebben flink wat herfstige regenbuien gehad (er was hier in 17 jaar niet zoveel regen gevallen!) en worden dan gelijk heel treurig omdat we denken dat het dan maandenlang zo grauw en grijs blijft, maar binnen een paar uur trekt het dan alweer open en krijg je spijt dat je een lange broek hebt aangetrokken en je zonnenbril bent vergeten.

Met Isa gaat het geweldig. Ze geniet enorm van de school en komt altijd met mooie verhalen thuis. Ze kan ondertussen beter tellen in het Spaans dan in het Nederlands (nu was tellen nooit zo'n talent van haar, dus echt veel stelt het nog steeds niet voor) en brabbelt al behoorlijk wat Spaans tussen haar Nederlands door.

Ondertussen zie ik dat het tijd wordt om naar de markt te gaan. Op zaterdag hebben wij de beroemde rommelmarkt (eigenlijk net een soort koninginnedag in Amsterdam), waar een stel van onze nieuw verworven vrienden wekelijks staat met hippe namaak barok meubelen die zeer populair blijken onder de Spaanse bevolking. Het is onze vaste routine geworden om daar wekelijks een paar uurtjes naar toe te gaan zodat onze kinderen met elkaar kunnen spelen en we wat van het marktleven kunnen voelen. Van ons vieren spreek ik nog het beste Spaans, dus als er ingewikkelde vragen komen mag ik die beantwoorden. De decemberzon leent zich uitermate goed voor een koud biertje zittend in een knalpaarse barok-fauteuil en kijkend naar de langsslenterende bevolking. Het leven is hier zo slecht nog niet.

¡Feest!

Al maanden breken wij ons hoofd over een geheimzinnig openbaar terrein midden in de stad. Officieel is het het "feestterrein", maar tot vorige week hebben wij nooit echt begrepen waarom. Een grote lege ruimte met aan het eind een hele vreemde verzameling huisjes die onze fantasie maandenlang hebben geprikkeld. Welke functie vervullen die ietwat verwaarloosde loodsjes met golfplaten daken toch? Uit de naamgeving konden we opmaken dat het om clubhuisjes (peñas) zou gaan. De club van flamingo-dansers, de club van horeca-uitbaters, de club van motorliefhebbers (moet ik me daar een stel leernichten bij voorstellen, of juist de hell's angels?). Voor alles wat je maar kunt bedenken is er wel een clubhuisje. Maar nooit zien we er iemand. Wannéér vinden dan die wilde avonden plaats, waar de gitaristen dansen met de zangeressen en de zaalvoetballers op de vuist gaan met de zevendaagse adventisten? Het blijft een raadsel. Elke dag wandel ik over dat terrein als ik Isa naar school breng en haar weer op haal. En elke dag weer peins ik erover.

Een paar weken geleden begon zich opeens activiteit te ontwikkelen op het terrein. De lantarenpalen werden opnieuw geschilderd, lampjes opgehangen, putdeksels vervangen, nog meer lampjes opgehangen, de rivier schoongeveegd (dat leg ik wel een andere keer uit), de straten geboend en nog wat lampjes opgehangen. Ook bij de clubhuisjes verschenen mannen met ladders die ijverig de boel begonnen te schilderen. Steeds mooier werden ze, met frisse kleuren en de naam van hun club er met extra sierlijke letters opnieuw opgschilderd. In de hele stad begon een gevoel van verwachting te broeien. Gróte verwachting. Er verscheen een grote vrachtwagen met geheimzinnige onderdelen, waar in de loop van de week een achtbaan uit werd gebouwd. Men hing nog maar eens wat lampjes op. Er kwam een tweede achtbaan. Een draaimolen. Botsauto's. Het was een feest om dagelijks over het terrein te lopen en te zien wat er nu weer was bijkgekomen. Grote tenten met daarin biertaps en eindeloos veel tafels en stoelen. Schiettenten. Snoepkraampjes. Elke dag wel wat meer lampjes.

Na weken van voorbereiding, van groeiende spanning in de stad, van duizenden lampjes werd eindelijk het feest geopend met een enorm vuurwerk. We eren de maagd Rosario, beschermheilige van onze stad. En dan doen we ook niet zo gierig als de Nederlanders met één luizig koninginnedagje, nee die Rosario krijgt volgens goede Spaanse traditie gelijk een hele week van festiviteiten. Elke middag trekt heel Fuengirola naar het feestterrein en blijft daar tot diep in de nacht. De scholen zijn wel open, maar nog geen kwart van de kinderen verschijnt. Kleine bedrijfjes sluiten tijdens de feestweek, de postbode bezorgt geen post. Als Spanje feest, dan feest het met hartstocht en overgave. Bijna de helft van de vrouwen gaat de hele week gekleed in haar flamengo-jurk. Niet alleen het traditioneel zwart met rode stippen zie je, maar de mooiste kleuren en ontwerpen. Oude omaatjes schuifelen voort in flamengo, verveelde pubermeisjes klimmen in hun flamengo-jurk de achtbaan in, moeders en dochtertjes flaneren in identieke ontwerpen naast elkaar, de baby in de kinderwagen draagt hetzelfde stofje. Je komt ze tegen op straat, in de supermarkt, in de lift. Fuengirola is één orgie van kleuren en zwierige rokken. De dames staan uren voor de spiegel, en komen tevoorschijn met kunstige haardrachten en altijd een bloem in hun haar. De mannen zijn qua kleur wat ingetogener, maar gaan voor een groot deel te paard. In een mooi pak en een platte hoed, ruiteren zij door de stad. Soms hun dame in amazone-zit achterop, met de flamengo-jurk mooi over de kont van het paard gedrapeerd. Ze drinken een borreltje, eten een tapas, allemaal te paard.

De clubhuisjes hebben eindelijk hun deuren geopend. Als door magie lijken ze van binnen veel groter dan van buiten! Allemaal hebben ze genoeg plek om een paarhonderd feestgangers te herbergen die dansen, drinken, eten, feesten. In de ochtenden loop ik door lege straten, ik kom alleen wat bleke, katterige schoonmakers tegen die de lege blikjes en resten braaksel van de straten spuiten. Maar elke middag is iedereen er weer en feest met verse hartstocht tot diep in de nacht. De hele week lang.

En opeens is het dan weer over tot de orde van de dag. Iedereen trekt weer gewoon zijn spijkerbroek aan. De kinderen gaan weer naar school. De postbode bezorgt stapels achterstallige post. De kermis verdwijnt in een fractie van de tijd die hij nodig heeft gehad om op te bouwen. De clubhuisjes liggen er weer stil, klein en troosteloos bij. Er is geen paard of flamengo-jurk meer te zien. Zelfs de lichtjes worden weer weggehaald. Allemaal. Maar wij kijken voor altijd met nieuwe ogen naar onze stadsgenoten.

Max heeft trouwens prachtige foto's gemaakt van het feest, een paar daarvan staan hier al als illustratie. binnenkort -als de internetverbinding meewerkt- nog meer. Kom dus vooral terug!

De titel van dit stukje had ik al lang geleden bedacht. Ik kon toen nog niet weten dat het nummer "Feest" van the Scene vandaag gedraaid zou worden op de crematie van de veel te vroeg en veel te jong overleden man van een lieve vriendin. Lieve Marco, blijf altijd doorfeesten met Spaanse hartstocht. Lieve Janneke, je staat niet alleen.

Toverkabouters

De laatste drie dagen staat ons leven in het teken van de zoektocht naar de toverkabouters. Overal zijn we al geweest. El Corte Inglés (een soort equivalent van de Bijenkorf) zou ze moeten hebben, maar daar waren ze uitverkocht. Er was het afgelopen weekend een run geweest op de toverkabouters blijkbaar. Andere winkels hadden wel toverkabouters, maar dan net de verkeerde. We moeten namelijk de blauwe hebben is ons verteld, en tot dusver hebben we alleen de groene en de oranje gevonden. Daar kunnen we natuurlijk niets mee. Bij Alta Nova zouden ze het wél hebben verzekerde iedereen ons. We hebben een uur in de rij gestaan, maar helaas ook daar uitverkocht. Misschien krijgen ze ze vrijdag weer binnen. Tot we ze plotseling in een winkel aantroffen. Daar lagen ze, naast elkaar op de plank. Alle drie. "blauwe toverkabouters graag" zeiden we tegen de winkelier, maar die schudde zijn hoofd "uitverkocht", en ging daarna een andere klant helpen. Wanhopig zijn aandacht gezocht en druk gewezen op de plank "daar liggen ze meneer". "Nee, dat zijn niet de blauwe." We kregen ze niet. Zijn we dan kleurenblind? Onze toverkabouters liggen ergens op ons te wachten, we moeten alleen nog een list zien te verzinnen om ze te bemachtigen.

We zijn alvast verhuisd naar het nieuwe appartement en dat bevalt goed. Zeeën van ruimte, spullen die het gewoon doen en vooral: schoon! Eindelijk douchen zonder het gevoel te hebben er nog viezer van te worden in plaats van schoner. Eindelijk spullen durven aan te raken van de huiseigenaar zonder dat je daarna direct de behoefte hebt om te gaan douchen (wat dan dus niet werkt). Dagelijks lopen we even langs het oude huis twee blokken verderop en sjouwen wat spullen mee hierheen, in de hoop aan het eind van de maand alles naar het nieuwe appartement te hebben overgeheveld. Het meest charmante van dit huis is de enorme serre die de gehele hoek van het appartement beslaat. Isa kan er leren fietsen, zo groot is het. Vanaf één kant kijken we uit op het gemeentelijke voetbalveld. Onze eigen skybox waar elke avond veel te zien en te horen is. Zelfs de trainingen gaan met enorm veel hartstocht en inzet, waardoor alles leuk is om te bekijken. Maar bij wedstrijden gaat het helemáál los. Het handjevol publiek dat er zit weet meer lawaai te produceren dan ons hele oude buurtje in Amsterdam bij een wedstrijd van het Nederlands elftal. Als het thuisteam de middenstip passeert is het lawaai werkelijk oorverdovend, maar ook de supporters van de bezoekende club (kortweg "zullie") laten zich luid en duidelijk horen. Alle negen.

Qua integratie zijn we ook flink gevorderd, want we hebben nu officieel een dochter die naar een Spaanse publieke school gaat. Jawel, het is gelukt. Men had mij al verzekerd dat de luier geen probleem was. Ik word gewoon gebeld als hij verschoond moet worden, en kan dan komen aandraven om het vieze werkje op te knappen. Zo regelen ze dat hier. Maar wonder boven wonder voelde Isa aan wat er moest gebeuren, en weigerde precies één dag voordat we ons op school moesten melden om nog een luier te dragen. Dat betekent 364 keer op een dag met haar naar de w.c., maar de luier is dus op het nippertje verleden tijd.

Afgelopen vrijdag mochten we ons melden in de aula van de school. Samen met 74 andere driejarigen en hun ouders. Onze grootste angst was dat er van de inschrijving niets terecht was gekomen. Dat was immers geregeld door onze niet al te competente advocaat. Groot was onze opluchting dus toen Isa op een lijstje bleek te staan van mensen die iets verkeerd hadden ingevuld. Ze wisten dus van haar bestaan! Verder konden we weinig volgen van alles wat er werd verteld. Voor het eerst dacht ik zelf (zoals Max al zo vaak) "mijn god, waar zijn we eigenlijk aan begonnen, hoe kan dit ooit goedkomen?" Tot een van de vier juffen begon te praten, en wel op zo'n manier en met zoveel mimiek dat zelfs wij het een beetje konden volgen. Die juf sloten wij direct in ons hart, en gelukkig bleek zij ook de nieuwe juf van Isa te zijn. Met haar mochten we mee naar het -ontzettend schattige- klaslokaaltje, waar nogmaals een onverstaanbare uitleg kwam. Inmiddels was de paniek wel gezakt. Ik nam me voor direct aan het eind van de bijeenkomst naar de juf te stappen en om een uitleg te vragen, maar dat bleek niet nodig. Plotseling stapte een kwieke meneer binnen die zich direct bij mij meldde en vroeg of ik iets had begrepen van alles wat er werd gezegd. Nee dus. Dit bleek de leraar "Spaans voor anderstaligen" te zijn, die speciaal kwam opdraven om ons bij te staan. In een paar minuten wist hij de belangrijke punten samen te vatten. Heel vriendelijk dat de school dit zelf voor ons had geregeld en ook heel geruststellend dat het dus ook wel in de toekomst goed zal komen. Hoewel een tolk nauwelijks nodig blijkt bij onze juf, want die praat zó duidelijk dat we haar nog steeds redelijk goed kunnen begrijpen.

Het allerliefste detail, en zo tekenend voor de Spaanse mentaliteit naar kinderen toe, was dat we een brief kregen met wat informatie over de eerste weken. Dat was opgesteld in de vorm van een brief van Isa aan ons. "Lieve pappa en mamma, dit is een belangrijke dag voor me. Vanaf vandaag ga ik naar school. Jullie zullen moeten leren om me los te laten en te vertrouwen op mijn juffen en meesters. Het kan zijn dat ik weer wat meer in mijn broek ga plassen of wat lastiger word maar dat is niet erg, dat hoort er gewoon bij en gaat vanzelf weer over. Het kan zijn dat ik ga huilen als je me naar school brengt, maar ook dat hoort erbij en waarschijnlijk stop ik er mee zodra je weg bent. Ik ga een hoop nieuwe dingen leren, dat doe ik zonder jullie en dat is voor jullie misschien gek, maar het is voor mij een belangrijke stap om zelfstandig te worden, etc.". Een hele liefdevolle manier om te zeggen "bemoei je niet met wat we hier op school doen", maar wel met veel liefde. Zoals alles op de school. De twee congièrges die nu al alle kinderen bij naam kennen, ze knuffelen en bekijken alsof ze ze zelf verwekt hebben, de kapstokjes waar ieder kind een eigen haakje met een fotootje erboven heeft, de interesse die vooral uitgaat naar de kinderen en niet naar de ouders.

Isa is nu drie dagen naar school geweest -twee uurtjes per dag, omdat ze nog in de "wenweken" zit- en komt vol enthousiaste verhalen terug. Volgens juf Merche sprak ze de eerste dagen niet maar deed alles met gebarentaal omdat ze doorhad dat de juf te dom was om haar te verstaan, maar vandaag bleek ze haar eerste spaanse woordje gesproken te hebben ("juf"). Verder doet ze enthousiast mee met dansen en klappen en spelen en gaat volgens de berichten zelfs zelfstandig met een vriendje naar de w.c. (als dat maar goed gaat met die macho spanjaarden...) Na een beetje huilen de eerste dag, zwaait ze me nu vol vertrouwen uit als ik haar wegbreng. Qua integratie loopt Isa mijlenver op ons voor!
Morgen gaan we weer op zoek naar de toverkabouters. "Duendes Magicos", het werkboek dat ze gaat gebruiken het komende jaar. Ik zou er dolgraag bij zijn als alle driejarigen hun werkboek tevoorschijn halen en daar braaf in gaan tekenen. Ik weet niet of je ooit een clubje driejarigen hebt gezien, maar daar zit meestal weinig dicipline is. Hoewel ik net op het voetbalveld keek en daar een paar héle kleine jongetjes keurig op een rijtje zag staan met hun voetballetje voor zich. Dus wie weet krijgen ze het in Spanje wèl voor elkaar.

de Wanorde van de Bezorgdheid van de scheiding

De afgelopen twee weken hebben we met onze Nederlandse logees op een enorm hectische manier de toerist uitgehangen. Alle badplaatsen uit de buurt en nog wat andere toeristische afstreep-items hebben we inmiddels achter de kiezen en we weten nu ook precies waar bijvoorbeeld waar je in elke stad moet zijn voor merkkleding. Om maar een zijstraat te noemen. Vandaar dat ik even niet de fut heb gehad om hier weer wat updates te posten.

In een totaal ongerelateerd onderwerp (maar daar zijn weblogs voor, toch? dat je van de hak op de tak mag) stuitte ik van de week op de omschrijving van straatvrees volgens DSM IV. Nu meen ik dat de DSM een Nederlands maaksel is, maar daar zal ik wel naast zitten want hier is wel een hele beroerde vertaalmachine aan het werk geweest. Taalliefhebbers onder ons zullen dit linkje zeker kunnen waarderen, Max en ik hebben er ook een vrolijke avond mee beleefd. Let ook vooral op het detail onderaan "dit document kan niet geprint worden" en daaronder de link "print dit document". Dat is waarschijnlijk allemaal vanwege de Wanorde van de Vreselijke Misleiding, maar je moet er toch wel even van met je ogen knipperen.

Hier in Spanje hebben ze een beetje dezelfde manier van dingen in het Engels vertalen. Het is wel vriendelijk dat ze het voor je proberen bij brochures en informatie die wordt omgeroepen op stations, maar duidelijker wordt het er niet van. "HELPS US!" riep de neushoorn in de dierentuin volgens het bordje naast zijn hok, want die kon waarschijnlijk wél gewoon Engels. Ach, het is wel aandoenlijk en met handen en voeten en een paar basiswoordjes Spaans gaat het nog steeds best aardig, vooral als je je gêne wat opzij weet te zetten. In de apotheek een paar keer op je billen slaan, dan een pijnlijk gezicht trekken en zielig "para bébé" zeggen leidt uiteindelijk ook gewoon tot een tube zalf tegen luieruitslag. (Ik heb weleens gelezen van een Engelsman die in de hardwarestore hier om de hoek eindeloos heeft geprobeerd om een koperen platkopschroef van 10 centimeter na te doen, maar die kwam toch zonder het gewenste artikel thuis. Overigens heeft hij zijn act wel een keer of vier mogen herhalen omdat de winkelier er steeds meer familieleden bij haalde, die er met zijn allen smakelijk om hebben gelachen maar hem nog steeds niet begrepen. Waarschijnlijk hébben ze gewoon geen koperen platkopschroeven van 10 centimeter in Spanje.)

Hoe het nou eigenlijk met ons gaat, vragen steeds meer mensen. Want die interesseert al dat gekeuvel over hilarische DSM-omschrijvingen en Engelsmannen die zichzelf proberen de grond in te boren natuurlijk helemaal niet. Gewoon, even vertellen hoe we ons voelen, wat we doen, en of we al denken dat we weer terug moeten. We voelen ons eigenlijk al behoorlijk thuis en heel tevreden. Maar dat is natuurlijk niet zo moeilijk in een land waar iedereen vriendelijk is (behalve als ze autorijden) en waar het elke dag 30 graden is. Ons eigen huis zijn we al een paar keer gaan bekijken en daar wordt nog steeds hard aan gewerkt. We denken zelf dat oktober niet helemaal haalbaar is, waarschijnlijk is november/december realistischer voor oplevering. Wel hebben we ondertussen via internet een paar van onze toekomstige buren ontmoet, waarmee we dan gezellig speculeren over hoe (en wanneer) het straks gaat worden en foto's uitwisselen. Overigens zat er de laatste keer dat we even zijn gaan kijken zelfs al water in het zwembad! Vond het wat gewaagd om er direct in te springen, maar de kleedhokjes en douches zijn ook al af, dus het had wel gekund.

In ieder geval zitten we dus wel zeker tot het eind van dit jaar zonder huis en zijn we dus weer op zoek gegaan naar een nieuw appartement. Het lag natuurlijk voor de hand om de huur van ons huidige appartement te verlengen, maar onze makelaar is nu echt goed doorgedraaid en heeft in een krankzinnige spiegelredenering de huurprijs niet verlaagd (wat je zou verwachten als je weet dat a. het appartement eigenlijk heel veel gebreken heeft b. het winterseizoen hier altijd heel stil is en c. je huurders het voor lange termijn willen huren), maar juist omhoog geschroefd. Immers, vanwege het stille winterseizoen is het moeilijker om een andere huurder te vinden, en omdat wij nu nog drie maanden willen, loopt hij misschien iemand mis die víer maanden wil. Dus daar moet allemaal voor gecompenseerd. Door ons. Ik vind het allemaal prachtig bedacht, maar we maken graag ruim baan voor al die mensen die staan te springen om hier vier maanden te gaan zitten voor belachelijk veel geld. Een geluk bij een ongeluk trouwens want daardoor zijn we op een ander appartement gestuit hier vlakbij, dat voor minder geld drie keer zo groot is (vanwege een krankzinnig grote serre/balkon) en veel beter verzorgd en onderhouden. Dus eigenlijk valt alles zo wel op zijn plaats. O ja, voor die mensen die nu over die makelaar gaan zeggen "tut tut dat is gewoon de Spaanse mentaliteit en daar moeten jullie aan wennen", dat bureautje is van een onvervalst Brits echtpaar, dat nauwelijks een woord Spaans spreekt.

Over twee weken beginnen hier de scholen. Dat zal betekenen dat Fuengirola een beetje leegloopt, omdat alle Spaanse toeristen dan weer teruggaan naar hun eigen woonplaats, en kunnen we dus eens gaan zien hoe het hier nu echt is. Verder betekent het hopelijk dat Isa ook naar school gaat. Dat is nog even onzeker, want ondanks het goede begin weigert ze opeens om op het potje (met of zonder muziek) te gaan zitten. Dat wordt dus nog even alles uit de kast halen en allerlei manieren verzinnen om haar om te kopen, maar het wordt nu wel heel kort dag en de kans is dus enorm groot dat ze niet direct aan het begin van het schooljaar naar school kan. Dat heeft natuurlijk enorme nadelen voor haar -en mijn- integratie, dus we zullen alles proberen om te zorgen dat ze toch mag (we zullen aanbieden elke twee uur lansg te komen om de luier te verschonen bijvoorbeeld), maar of we dat allemaal uitgelegd krijgen is natuurlijk de vraag. Zodra zij veilig op school zit, heb ik het voornemen om zeker nog geheel 2006 te besteden aan een intensieve taalcursus, zodat ik begin 2007 er goed genoeg in zit om een baantje te gaan zoeken. Er zijn hier genoeg mensen die hier al jaren wonen en werken zonder ooit Spaans te leren, maar dat lijkt me zelf heel onprettig en in hoge mate bijdragen aan een Onmogelijke Wanorde van de Bezorgdheid (maar dan niet van de scheiding hoor, weest gerust). 12 september moeten we ons melden op school, dan weten we dus een beetje hoe het verder gaat de komende maanden. Duimen jullie mee?