We leven nog - elders op het web

Ja daar was even een hele lange stilte. Druk druk druk heet het dan. Op veler verzoek dit blog toch weer opgepakt, maar op een nieuwe lokatie. Aan de layout zal de komende tijd nog wel een en ander veranderen, maar er staat alvast iets. Zie ik jullie daar?

Nuria no pay, Nuria no vote!

Het nieuwe huis bracht met zich mee dat we ook min of meer internetloos raakten, vandaar het gebrek aan updates. Ik liet jullie vol spanning achter met de cliffhanger dat er een vijandige overname dreigde van onze Vereniging van Eigenaren, en dat de Grote Boze Promotor geen middel onbeproefd liet om onze geloofwaardigheid aan te tasten in een poging te voorkomen dat wij stemmen konden werven voor onze goede zaak. Welnu, dat heeft niet gewerkt. Op de vergadering vertegenwoordigden Max en Hernan (de President van de VVE) samen bijna 40 stemmen. De delegatie van de GBP, een geheel vrouwelijk team geleid door de krankzinnige dochter Nuria, namen 88 stemmen mee maar die werden op vijf na allemaal ongeldig verklaard omdat de contributie niet was betaald. “Nuria no pay, Nuria no vote!” vatte de administateur het nog eens compact samen voor de Engelse delegatie.

Nuria liet zich echter niet zonder slag of stoot haar stemmen afnemen, en terwijl onze woordvoorder zich weerde met hartstochtelijke juridische betogen, koos zij de viswijf-tactiek, schold iedereen de huid vol en dreigde hier en daar zelfs wat benen te breken. (Nu ja, ze dreigde eigenlijk andere lichaamsdelen te breken van ons bestuur, maar dat kan ik hier niet opschrijven want dan wordt dit opeens een 18+ blog). Een mooie show was het, die ik achteraf graag op film had vastgelegd. Max en Hernan stonden er onbewogen bij en hebben beiden de hele vergadering lang alleen maar Nuria aangestaard, Max met een milde glimlach, Hernan met een blik vol minachting. Laat het maar aan ons Spanjaarden over om zelfs van een saaie vergadering een schitterend theater te maken.

Daarnaast bewees Nuria ons persoonlijk nog een enorme dienst door de beschuldigingen aan ons bedrijf (wij zouden bewust apartementen kapot maken zodat we meer geld konden vangen van onze klanten) nogmaals te uiten, waardoor ze nu vastgelegd zijn in de notulen en dus legitiem bewijs voor de aanklacht die we tegen haar indienen wegens laster. Haar uitspraken leidden tot enorme hilariteit bij de aanwezige Spanjaarden, die stuk voor stuk spontaan naar voren stapten om te getuigen dat er in hun huizen óók van alles kapot was en dat wij daar nooit naar binnen waren geweest, om daarna Max een bemoedigende schouderklop te geven. Gehaat worden door Nuria dwingt behoorlijk wat respect af.

Ondanks dat vanaf het begin duidelijk was dat ze een enorme nederlaag zou leiden, bleef ze tot het einde van de vergadering aanwezig, om die wat kleur te geven met haar scheldpartijen. Toen er echt niets meer te schelden viel, scheurde ze weg in haar zwarte BMW X5, waarbij flink wat buren nog behoorlijk opzij moesten springen om haar te ontwijken.

Cliffhanger voor de volgende keer: hoe wij nóg meer respect van onze Spaanse buren verworven door aangifte te doen bij de politie van doodsbedreigingen door Nuria, en hoe Nuria ten tweede male een vergadering jammerlijk verloor en bovendien uit eigen zak de advocaat financierde die haar namens onze Vereniging van Eigenaren voor de rechter gaat slepen.

Going to the mattresses

Goh, onbedoeld zijn we hier terecht gekomen in een soort zakelijk maffia-plot, toen we ons huis kochten. De hoofdrolspeler is onze projectontwikkelaar, wiens directeur heel toepasselijk "Don Juan" heet. Managing director is zijn zoon Don Juan II, bedrijfsadvocate dochter Nuria. Papa loopt nog wel peetvaderachtig trots rond over het terrein, maar dochter en zoon (die beiden een huis hebben in -nog niet opgeleverd fase II van dit project) kijken dwars door ons "gewoon gepeupel" heen en beschouwen ons als een soort kakkerlakken.

Met Nuria hadden we al te maken gehad tijdens de notaris-sessie, waar zij hardnekkig voet bij stuk bleef houden over een (volstrekt illegale) passage in het contract, maar dat vechten we later nog wel een keer met haar uit in de rechtzaal. Eerst moesten we hier gaan wonen, en daarbij hoort het oprichten van een Vereniging van Eigenaren, net als in Nederland. Zodra er méér dan 25% van de huizen zijn opgeleverd moet zo'n vereniging worden opgericht. Er moet een president en een vice-president gekozen worden, en een administratiekantoor aangewezen dat de administratieve kant regelt. Normaal gesproken is dat vrij simpel: de projectontwikkelaar heeft immers nog 75% van de stemmen in handen, dus hij benoemt zelf een president en vice-president (meestal een vriend of familielid) en het eerste jaar kan de VVE daar niets tegenin brengen.

In ons geval heeft de projectontwikkelaar als eerste de fout gemaakt een nogal nieuw, klein administratiekantoor aan te stellen. Waarschijnlijk met het idee dat die wel makkelijk te intimideren waren, maar in plaats daarvan hebben ze een stelletje getrokken dat enorm fanatiek en volgens de regels het beste wil voor de VVE. En dat is vrijwel zonder uitzondering níet het beste voor de projectontwikkelaar. De tweede kapitale fout die ze daarna hebben gemaakt is niet verschijnen op de eerste vergadering van de VVE. Niet heel onverstandig, omdat er nog heleboel niet in orde was en ze waarschijnlijk geen zin hadden in morrend volk. Maar het had wel als gevolg dat wij zelf op heel gemoedelijke en democratische wijze een president en vice-president hebben kunnen kiezen. De president is een kiene vent geworden die zelf voor een andere projectontwikkelaar werkt en dus de klappen van de zweep kent, de vice-president is -als vertegenwoordiger van de buitenlanders- Max geworden.

So far, so good. Maar al snel rolt er een vette rekening binnen van de projectontwikkelaar, die door de VVE betaald moet gaan worden. Het gaat om het onderhoud van de tuinen en de schoonmaak van de gebouwen in september. Onze president weigert te betalen. Immers, in september zijn er maar heel weinig huizen opgeleverd en bovendien konden we er nog niet leven omdat er geen electriciteit was - een fout van de projectontwikkelaar. Naast dit alles hadden de gebouwen en tuinen gewoon in goede en schone staat opgeleverd moeten worden, en aangezien dit niet het geval is liggen de kosten daarvoor bij de projectontwikkelaar. Fijn dat we een president hebben die al deze regels kent en strijdbaar is, want anders was het hele jaarbudget van de VVE er inmiddels doorheen gegaan. Een compromis dat we hebben voorgesteld over het delen van de kosten van beveiliging en onderhoud van fase II van het project (dat nog in handen is van Don Juan) wordt zonder uitleg geweigerd.

De projectontwikkelaar is niet zo opgetogen over onze verse president (die inmiddels al zucht dat het een oorlog begint te lijken) en haalt verschillende intimiderende middelen uit de kast, dreigt met rechtzaken en stuurt het schoonmaakbedrijf persoonlijk naar het huis van de president om hun geld te eisen. Geen fijne manier van werken. Wij houden voet bij stuk, betalen gaan we niet. Nu begint het juridisch steekspel. Volgens de VVE-wet in Spanje, kan er een buitengewone vergadering bijeen geroepen worden door 25% van de leden. Don Juan bezit nog steeds meer dan die 25%, dus besluit een vergadering bijeen te roepen om te stemmen over de betaling van de rekeningen. Omdat veel van de huizen hier vakantiewoningen zijn, weet hij ook wel dat een groot deel van de mensen niet zal komen opdagen, en dat hij met zijn blokstem waarschijnlijk wel genoeg overwicht heeft om te stemmen vóór alle betalingen aan hemzelf. Om te zorgen dat wij zo min mogelijk tegenstemmen kunnen verzamelen, wil hij de vergadering al over twee dagen houden.

Onze administrateur reageert met een uitgebreid epistel waarin hij de vergadering wil uitstellen, en beroept zich daarbij op een hele serie wetten, en zelfs hoge-raad uitspraken die zijn recht daarop ondersteunen. Iemand daar heeft zich duidelijk kwaad zitten maken want het is een prachtig verhaal geworden. De reactie van de projectontwikkelaar is meesterlijk: ze willen nóg een agendapunt toevoegen, namelijk het ontslag van de administrateur en het aanstellen van een nieuwe. Ongetwijfeld eentje die wat makkelijker te intimideren is.

Terwijl wij onze best doen stemmen te werven (waarbij Don Juan nog een brief stuurt om ons er op te wijzen dat uitstel zinloos is, want hij behoudt de stemmen van de apartementen die hij oplevert ná de oproep tot de vergadering) worden we flink afgeleid door een groter probleem: steeds meer mensen klagen over de watertoevoer. De hooggelegen gebouwen zitten soms uren zonder water. Een drukprobleem, zegt de bouwer, logisch zo hoog in de bergen. Maar vrijdagnacht blijkt steeds duidelijker dat het hele complex zonder water zit. Op zaterdagochtend proberen we de projectontwikkelaar te bereiken, maar alle contactpersonen hebben hun telefoon uitgezet. Eén medewerker vertoont zich per ongeluk op de site en wordt gelijk belaagd, maar hij weet te melden dat het een probleem is dat speelt in een groot deel van de stad. Hijzelf woont ergens anders in Fuengirola en heeft óók geen water. Niet de schuld van de projectontwikkelaar dus, we moeten er maar op vertrouwen dat het waterbedrijf doorwerkt om het probleem op te lossen.

Zondagochtend bij opstaan nog steeds geen water. Er wordt iemand van het waterbedrijf opgetrommeld, die niets weet van problemen in Fuengirola, de installatie controleert en zegt dat hún deel in ieder geval in orde is, maar dat hij niet weet of er misschien een probleem zit in de infrastructuur van ons complex, want dat is aangelegd door een concurrerend bedrijf. Ondertussen trekken steeds meer mensen naar hotels of gaan gewoon naar huis (als ze dat hebben), want zo lang zonder water kun je niet leven. Dat komt wel verdomd goed uit voor de projectontwikkelaar, want nu kunnen de mensen niet met elkaar overleggen over de op hande zijnde vergadering. Het kán uiteraard nog steeds toeval zijn...

Terwijl we het zwembad leegscheppen om water te verzamelen voor het doorspoelen van de w.c. komt er een verontrustend telefoontje. Een klant van ons (we zijn een klein bedrijfje in property management gestart) vertelt dat haar advocaat is gebeld door Don Juan, die heeft gevraagd om haar stem voor de komende vergadering aan hem te geven. Hij heeft verklaard dat de administrateur moet worden ontslagen omdat hij niets uitvoert, en dat ons bedrijf onbetrouwbaar is en dat we tegen onze klanten liegen en dat ze daar dus niet mee in zee moeten gaan. Dit alles natuurlijk om Max (de vice-president) in discrediet te brengen. We zijn allebei nogal van ons stuk gebracht door de richting die de oorlog nu neemt. Inmiddels hebben we in overleg met een groot deel van de community en adviseurs al een prima weerwoord bedacht en zullen we dit zelfs naar ons voordeel kunnen keren, maar toen ik Don Juan net zag lopen kon ik het niet helpen dat ik hem per ongeluk bijna begroette met "buenos tardes Don Corleone."

Ach, later zullen we ons dit schaterlachend herinneren. Welcome to Spain....

De notaris-sessie-from-hell

Deze weken staan in het thema van de administratieve regeldingen, iets wat we steeds voor ons uit hebben geschoven omdat de Spaanse bureaucratie -terecht of niet- nogal berucht is. Maar voor de overdracht van het huis moeten we er toch aan, dus dan maar de hele molen door en gelijk fiscaal nummer aanvragen, ons inschrijven als inwoner van Spanje en eindelijk het bedrijf hier oprichten. Allemaal niet zo heel erg ingewikkeld, behalve dat de Spanjaarden meesters zijn in het scheppen van allerlei Catch-22 achtige situaties. Om een fiscaal nummer aan te vragen moet je bijvoorbeeld een aantal formulieren inleveren, waaronder eentje waarmee je bij de bank 6,70 euro moet betalen die daarvoor in ruil en mooie stempel op je papier zet (de Spanjaarden zijn gek op stempels). Maar laat je nou net je fiscaal nummer nodig hebben om die betaling te mogen doen. Goeie he? En zo zijn er nog wel een paar. Om jezelf in te schrijven als zelfstandig ondernemer heb je een bankrekening nodig, maar om die bankrekening te openen moet je weer aantonen dat je zelfstandig ondernemer bent. Ik denk dat het een soort inwijdingsriten zijn. Als je je toch door die hele molen weet te wurmen en met veel doorzeuren en doorzetten de benodigde stempels bemachtigt ben je geslaagd en mag je jezelf als beloning inwoner van Spanje noemen.

De sessie bij de notaris was een avontuur apart. Ik ga het hele verhaal hier opschrijven als traumaverwerking en ik hoop dat het voor jullie net zo'n saaie martelgang wordt als het voor ons was. Voor de inleving, zeg maar.

Zoals hier gebruikelijk is waren alle hoofdrolspelers aanwezig: de projectontwikkelaar die ons huis gebouwd heeft, de directeur van de bank die de hypotheek zou gaan verlenen, onze eigen advocaat, de notaris en dan nog wat in-en uitlopend administratief personeel. Aanvankelijk was ik helemaal niet van plan de sessie bij te wonen. Isa's school was nog niet begonnen dus mijn taak was die dag om haar te vermaken terwijl pappa een huis kocht. Maar bij het zien van Max' paspoort brak grote paniek uit. "Nederlander? En getrouwd? Dan moet je vrouw ook op de akte en op de hypotheek, want Nederlanders standaard in gemeenschap van goederen getrouwd." Groot probleem, want ik had op dat moment nog geen fiscaal nummer dus dan zou alles uitgesteld moeten worden. Gelukkig was er een simpele oplossing, want we zijn op huwelijkse voorwaarden getrouwd wisten wij opgelucht te melden. Hadden we die huwelijkse voorwaarden dan bij ons? Eh.... nee toevallig niet. Hadden we dan een beëdigde gepostilleerde vertaling van die huwelijkse voorwaarden bij ons? Nee, gek genoeg hadden we dat niet direct beschikbaar. Zoals voorspeld begonnen toen alle aanwezigen heel druk en geanimeerd in rap Spaans met elkaar te discussieren. Wij zaten er maar een beetje als Jut en Jul bij terwijl er over ons hoofd de argumenten heen en weer vlogen, want in de consternatie was iedereen er ook nog bij gaan staan. Alleen onze advocaat zat rustig achterovergeleund in haar stoel en keek heel Zen dus dat stelde me een beetje gerust. Inderdaad werd na een kwartiertje van dat geratel besloten dat we dan later die vertaling mochten overhandigen, maar dat ik wel bij de sessie moest zitten om aan het eind te tekenen voor het feit dat ik niets zou tekenen. Lekker vooruitzicht met een kleuter die al flink begon te dreinen want op dat moment zaten we er al ruim een uur en de officiële zitting was nog niet eens begonnen.

Naar buiten dan maar met haar, totdat we echt gingen beginnen. Want ondertussen las onze advocaat eens de koopakte door die ze voor het eerst zag die dag en waarin ze nogal wat foutjes vond. De volgende anderhalf uur werden besteed aan het verbeteren van die fouten, door een secretaresse die met anderhalve vinger typte. Ondertussen dook er een nieuw probleem op: het zal een paar weken duren voordat de electriciteit wordt aangesloten. Onze advocaat belde maar eens met het electriciteitsbedrijf die haar wist te vertellen dat de projectontwikkelaar niet had betaald en dat er daarom tot nader order geen electriciteit zou komen. Projectonwikkelaar ontkende dit stellig en belde zelf ook maar eens met het electriciteitsbedrijf. Oh sorry mevrouw, foutje. Er is wél betaald, maar het gaat twee weken duren om het complex in te voeren in de computer. Nu ja, daar leven we dan maar mee, we wilden toch graag die dag die sleutel.

Enfin, na bijna twee uur konden we dan eindelijk beginnen. Gewapend met kleurboek en potloden weer de -inmiddels al gehate- kamer van de notaris is. Nog snel even ruggespraak met onze advocaat want we willen de kosten die we hebben gemaakt door het lange uitstel verhalen op de projectontwikkelaar. Zij adviseerde daarmee te wachten tot we de sleutel hadden, omdat dat anders zéker uitgesteld zou worden en dat was nu toch onze eerste prioriteit. De lezing van de eerste paar bladzijden ging voorspoedig. We waren allemaal wie we zeiden te zijn en we waren het ook eens over welk huis er overgedragen ging worden. Tot aan de passage over de hypotheek. De notaris dreunde de bepaling dat we eind die maand alleen de rente á zus-en-zoveel moeten betalen op, las wat door en concludeerde daarna laconiek "da's ook mooi, dan hoeven ze daarna nooit meer wat te betalen". "Ja natuurlijk wel", zei de bankdirecteur "gewoon de maandelijkse rente en aflossingen". "Niet volgens dit contract, daar wordt niks over gezegd". Paniek alom, telefoons werden getrokken, bankdirecteur liet haar advocaat oppiepen, we discussieerden met zijn allen weer wat, de anderhalf-vingerige typiste paste een paar pagina's aan en we waren weer een half uur verder.

De volgende kink kwam al heel snel, toen er een bepaling langskwam die zei dat wij verklaarden dat het jaar uitstel de schuld is van de gemeente. "Dat kan ik niet verklaren" zei Max, "want dat weet ik helemaal niet". Nou het is gewoon een formaliteit zodat wij de kosten niet gaan verhalen op de projectontwikkelaar. Ja dat snapten wij ook wel, maar we hadden natuurlijk geen zin zo'n verklaring te tekenen. Onze advocaat haalde haar schouders op "ach, je krijgt zo'n vergoeding toch nooit dus je kunt net zo goed tekenen". Die stond ook lekker aan onze kant zeg. Max bleef koppig herhalen dat hij niet iets kon verklaren wat hij niet kon weten, dan zou hij toch liegen?. "We hebben een verklaring van de gemeente dat het hun schuld is" wist de projectontwikkelaar opeens te melden. Nou mooi, dan is zo'n bepaling dus ook overbodig want dan winnen we zo'n zaak toch niet. Maar de projectontwikkelaar stónd erop, we moesten die verklaring tekenen of er zou geen sleutel komen.

Dat was het moment dat Isa haar kleurplaten en kleurpotloden door de kamer smeet en een enorme keel opzette, en waarop men collectief besloot dat ik ook wel nú alvast kon tekenen dat ik niet ging tekenen. Dus als ontsnapte gevangenen vluchtten Isa en ik het gebouw uit en gingen zo ver mogelijk weg op een terrasje een beetje zitten uithijgen. Arme Max had toen nog ruim een uur te gaan. De rest van het verhaal dus uit tweede hand. Iedereen was inmiddels opgestaan, door elkaar aan het lopen en praten, alleen Max en de projectontwikkelaar zeiden niks en keken elkaar koppig niet aan terwijl vooral notaris en bankdirecteur probeerden een oplossing te verzinnen want die waren het zo langzamerhand ook wel zat. Iemand moest gaan toegeven. Max en de notaris bogen zich samen nog eens over de formulering en besloten dat je er waarschijnlijk mee kon wegkomen als je inderdaad verklaarde dat je dat nu verklaarde, en dan een week later bij dezelfde notaris zonder de rest van de aanwezigen verklaart dat je dat nu níet meer verklaart. Een interessante constructie die nog wel wat juridische lol zal opleveren, maar we konden in ieder geval weer door.

Tot ieders vreugde raakte de koopakte ondertekend. Dat is alvast één stap genomen. Maar toen kwam de bankdirecteur met een hele tas vol formulieren die ondertekend moesten. Een bankrekening die we moesten openen bij haar bank. Een opstalverzekering voor het huis. Een levensverzekering. Die laatste hadden we al een beetje zien aankomen maar daar habben we eigenlijk helemaal geen zin in omdat het nogal kostbaar was. "Daar heb ik nooit eerder iets over gehoord" zei Max, en ook zijn advocaat knikte driftig "dat is nooit eerder genoemd, daar doen we niet aan." Iedereen keek elkaar wanhopig aan. Ze waren inmiddels al bijna 4 uur in sessie en iedereen wilde gewoon naar huis en nooit meer aan deze dag hoeven denken. Max zette zijn koppigste gezicht op en zweeg. Uiteindelijk hief de bankdirecteur haar handen ten hemel en riep uit "nou láát dan ook maar zitten die levensverzekering, ik wil ook gewoon naar huis!" En uitgeput werden de laatste papieren getekend en de felbegeerde sleutels overgedragen. We hadden eindelijk een huis, maar euforisch voelden we ons nog niet, meer alsof we heel lang door een mangel waren gehaald.

De euforie is overigens een paar dagen later uiteraard wél gekomen, maar ik krijg nog steeds pijn in mijn maag als ik langs het gebouw loop waar dat notariskantoor in zit. We moeten er wel veel voor lijden, voor dat huis van ons. Vandaag trouwens een berichtje van een andere Nederlander die gisteren de sleutel zou krijgen van zijn appartement, zijn advocaat heeft de sessie na 6 (!) uur afgebroken omdat ze het niet eens konden worden over een aantal voorwaarden. Wat ons overkwam is dus niet eens een uitzondering.

Daar zijn ze dan!

Na een 4 uur durende Monty Python-achtige sessie bij de notaris, waarbij we steeds wanhopiger werden en dachten dat we die sleutels nooit meer zouden krijgen hebben we ze toch bemachtigd. Eindelijk hebben we een huis!!

Dat verslag over hoe het bij de notaris was komt later nog een keer als ik een beetje over het trauma heen ben. Hopelijk deze maand nog verhuizen en dan kan het mooie leven gaan beginnen. We zijn er wel erg aan toe, een eigen plek.

De champagne durven we nog niet te openen

Maar het bericht waar we al zo lang op wachten is binnen: de vergunning voor eerste bewoning is afgegeven! Nu is dat gerucht al wekenlang aan het rondzingen, maar deze keer lijkt de bron wel heel betrouwbaar en wordt het tot nu toe voorzichtig vanaf diverse kanten bevestigd. Te lange onzekerheid heeft gemaakt dat we de champagne nog niet durven te openen, maar misschien gaat het dan toch echt binnenkort gebeuren!

Het andere fijne van deze dag was de uitslag van mijn examen DELE Intermedio (Diploma Español como Lengua Extranjera). Ik was het al bijna vergeten, want ik heb dat examen gedaan in mei en het verliep rampzalig omdat Isa de nacht ervoor opeens waterpokken kreeg en ik dus letterlijk niet had kunnen slapen. Ik heb in een waas door Málaga gelopen en bij het mondeling volkomen onzin uitgekraamd, maar dat examen wordt maar twee keer per jaar gehouden dus het was belangrijk genoeg om door te zetten. Vandaag dan eindelijk de uitslag (die Spanjaarden doen alles altijd rustig aan): tegen alle verwachtingen in geslaagd! Dat officiele diploma moet ik nog een jaar op wachten omdat koning Carlos het persoonlijk voor me gaat ondertekenen, maar vanaf nu spreek en luister ik officieel Spaans en iedereen die me niet verstaat die schuif ik gewoon dat diploma onder zijn neus. Aan mij ligt het in ieder geval niet!

Met ons

Gaat het goed, maar wel al weer twee keer verhuisd sinds mijn update in april. Het vorige huisje waar we in mei en juni hebben gezeten was schattig, maar daar moesten we helaas weer begin juli uit. Op de laatste dag kwamen we er trouwens ook achter dat het vol zat met kakkerlakken die vanuit alle hoeken en gaten ons hebben uitgewuifd, dus heel rouwig waren we er niet om dat we weer moesten vertrekken. Maar nu zitten we weer in het complex waar we vorige zomer zijn begonnen. Die met dat enorme zwembad. Op zich fijn dat het allemaal bekend is, maar ook wel treurig dat we toen óók al dachten dat we nu binnen een paar maanden in ons eigen huis zouden kunnen trekken. Hadden we dit allemaal geweten, dan hadden we het toch wel heel anders aangepakt. De lol van het nomadenbestaan is er een beetje uit aan het raken, dus hopelijk binnenkort nu toch écht de start van ons leven in ons eigen huis. Voor ons gevoel staat het leven tot die tijd toch een beetje stil...

Ken je die van het huis dat volgende maand opgeleverd zou worden?

Het goede nieuws is dat het huis echt volgende maand opgeleverd gaat worden, dat is ons verzekerd. Net zoals ze dat ons al wekelijks verzekeren vanaf mei 2006. Maar deze keer dan dus echt. Behalve dat het volgende maand bouwvak is dus misschien komt het een maandje later, denken we zelf...

Inmiddels wordt het wel steeds duidelijker waar nou de schoen wringt en hoe het in elkaar steekt. Maar of dat goed nieuws is of niet, dat weten we nog niet. Voor wie het interesseert, hoe het nou is gelopen en hoe we denken dat het nu zit:

- In juni 2005 hebben we het huis bezocht. We hebben het toen bezichtigd en het huis zelf was al helemaal af, net zoals alle andere huizen uit fase I van dit project. Fase II ligt ernaast, en ze wilden daarvan eerst de funderingen afhebben voordat fase I kon worden opgeleverd. Het is immers niet fijn wonen tussen de heipalen. Naar verwachting zal er ergens juli/augustus 2006 worden opgeleverd. De uiterste opleverdatum is november 2006, de promotor vertelt ons dat er ná die datum voor elke dag dat ze te laat zijn een fikse boete betaald moet worden, dus dat het zeker voor die tijd gebeurd zal zijn.

- In januari 2006 krijgen we bericht dat er waarschijnlijk eerder opgeleverd gaat worden. Mei/juni 2006. Dus we verkopen hals over kop ons huis in Nederland en huren voor de zekerheid een appartement in Fuengirola voor juli en augustus. Het is sowieso belangrijk dat we deze zomer de overstap gaan maken, omdat Isa dan kan beginnen op school en het is voor de integratie natuurlijk fijn als ze er direct vanaf het begin bij is.

- In juli 2006 is er nog geen oplevering in zicht. Het is in Spanje de regel dat als de bouwer een huis af heeft, hij dat eerst gaat melden bij de gemeente. Een commissie van architecten beoordeelt dan of het huis inderdaad af is en goed bewoonbaar en brengt daarover een advies uit aan de gemeente. Daarnaast gaat de gemeente zelf ook nog kijken of zij het allemaal acceptabel vinden. Als dat zo is, wordt de "vergunning van eerste bewoning" afgegeven, die je nodig hebt om bijvoorbeeld stroom en water aan te vragen. Die vergunning is dus nodig om er in te kunnen trekken. Als zo'n aanvraag wordt ingediend en alles is in orde, duurt het gemiddeld twee maanden voordat de vergunning wordt verleend. Is de aanvraag dan al ingediend? Nee, nog niet, want volgens een nieuwe wetgeving moeten alle vuilcontainers ondergronds geplaatst worden dus dat levert vertraging op. Het zal zeker nog duren tot oktober/november. Maar dan krijgen we dus inmiddels wel recht op die boete, dat is een kleine troost. Welke boete? willen ze bij de ontwikkelaar weten. Nou, die boete waar jullie het eerder over hadden. Nee hoor, hebben wij nooit gezegd. Hm.

- Maart 2007 wordt dan eindelijk de vergunning aangevraagd. Er wordt ons verzekerd dat ze allemaal adviseurs ernaar hebben laten kijken, dus dat dat ding er zonder problemen door moet komen. Toch maken we ons zorgen. Er gaat een gerucht dat die vergunning niet verleend wordt zonder dat de toegangsweg naar het complex (nu nog een zogenaamde "dirt-road") keurig geasfalteerd is. Maar een ander gerucht is dat er een conflict is over het onderhoud van die weg tussen de gemeente en het treinbedrijf van het station dat daar aan ligt. Dat gerucht blijkt waar te zijn, maar de ontwikkelaar weet ons gelukkig te vertellen dat ze overeen zijn gekomen met de gemeente dat dat de vergunning niet in de weg zal staan. Zij kunnen er immers niets aan doen.

- Mei 2007 verwachten we met zijn allen toch wel die vergunning. Er gebeurt weinig, maar dat komt waarschijnlijk doordat de gemeente druk bezig is met de verkiezing. Maar zodra die voorbij zijn krijgen we die vergunning, dat is al helemaal rond. Eerst week van juni ligt ie er, weet de ontwikkelaar ons te vertellen. Het zou wel eens tijd worden. We zijn inmiddels alweer twee huurhuizen verder en moeten hier ook binnenkort uit. Begin juni loop ik dus maar weer eens binnen bij de ontwikkelaar. Grote onschuldige ogen, nee deze maand komt die vergunning er natuurlijk niet. De eerste maand na de verkiezingen mag de gemeente geen vergunningen afgeven, dat weet toch iedereen? Maar in juli komt ie hoor, alles is al helemaal in orde.

- Juli 2007 geen vergunning. De gemeente wil wél dat de toegangsweg goed geasfalteerd is, anders komt er geen vergunning. Maar vanwege het lopende conflict tussen gemeente en treinbedrijf gaat die weg er voorlopig niet komen. De ontwikkelaar kiest na veel onderhandelen eieren voor haar geld en komt overeen met de gemeente dat ze mee zullen werken aan het afmaken van de toegangsweg die aan de achterkant via een enorme omweg naar de snelweg loopt. Gemeente legt de buizen en afvoer, onze ontwikkelaar asfalteert. En dat is waar we nu op wachten. We zijn de afgelopen dagen eens aan de achterkant gaan verkennen hoe het zit met de toegangswegen, er liggen al hele stukken weg die helemaal af zijn, maar er is ergens nog een meter of 100 te overbruggen. Er gaat alweer een gerucht dat er over die laatste honderd meter een conflict is met de eigenaar van dat land, maar dat negeren we maar even. Er wordt in ieder geval gewerkt. MAAR, in augustus ligt hier het werk stil vanwege de bouwvak en voor die tijd is het werk hoogstwaarschijnlijk niet af EN niemand weet of de gemeente dan wél accoord gaat met een toegangsweg die alleen maar via de snelweg te bereiken is. Zo langzamerhand krijgen we het gevoel dat we over een jaar nog steeds in deze positie zitten: dat het over een maand klaar is.

To be continued...

Vanaf het strand

Willen jullie iets jaloersmakends lezen? Ik zit hier op het strand te typen, terwijl Isa zich vermaakt met wat andere kindertjes in een enorm klimrek dat hier heel vriendelijk is neergezet. Blind typen is op dit moment wel een erg handige vaardigheid, want door de felle zon kan ik niet op mijn beeldscherm kijken. Hopelijk typ ik geen onwelgevoeglijke dingen, want dat kan ik niet meer teruglezen.

Eerst even de zakelijke dingen: Het huis is klaar! We hebben het al mogen bekijken, en naar verwachting krijgen we binnen zes weken de sleutel. Inmiddels was het in onze herinnering steeds donkerder en kleiner geworden, dus toch wel een blijde meevaller dat het huis zo licht blijkt en dat we er nog net zoveel van houden als toen we het anderhalf jaar geleden kochten. Nu nog zorgen dat we genoeg geld gaan verdienen om het ook te kunnen blijven betalen. Met een grote slag om de arm lijken we de hypotheek in ieder geval binnen te hebben. Dat ging weer lekker op zijn Spaans: maandenlang niemand die er naar onze aanvraag keek, omdat het huis toch nog niet klaar was. Terwijl wij natuurlijk wel erg graag wilden weten waar we aan toen waren. Het vervelende is ook dat dat allemaal door advocaten geregeld moet worden hier, en dat die van ons nou niet zo'n hardloper is. Ten einde raad dan maar zelf met de bank gebeld, maar die wilden echt alleen maar met onze advocaat spreken. "I need to talk to your liar" legde hij beleefd uit, waarom Max verzuchtte "ah, ik zie dat u hem ook kent". Wij dan maar op zijn Spaans bij de advocaat gedreigd dat we een andere gingen zoeken en toen kwam er eindelijk wat schot in. Zo gaat dat hier dus blijkbaar.

We hebben voor de zekerheid nog wel even een anders huisje gehuurd voor mei en juni, want -Murphy bemoeit zich er weer eens mee- we moeten per 1 mei weg uit ons huidige appartement en zeker weten dat we dan al de sleutel hebben doen we natuurlijk niet. Dit keer wel een echt leuk Spaans huisje gevonden met plaatsjes voor en achter en en klein dakterrasje met zelfs een jacuzzi erop ("klein zwembad voor Isa" noemt Isa het zelf)

Met de integratie gaat het goed. Isa scheldt ons al in het Spaans uit voor idioot en ik heb regelmatig discussies met haar over de uitspraak van worden als "dos" en "seis". De andaluciërs spreken namelijk de s aan het eind van het woord niet uit en natuurlijk neemt Isa dat over. Gek idee dat zij straks een soort Gronings praat terwijl wij dat dan helemaal niet door hebben. Ikzelf heb al wat zakelijke besprekingen weten te volbrengen in het Spaans. Helemaal zeker weten of ze alles van me begrepen hebben weet ik natuurlijk niet, maar uiteindelijk kwamen ze wel op de proppen met de gegevens waar ik om vroeg, dus het lijkt alsof het wel goed ging. Max volgt Spaanse lessen op de school van Isa, die speciaal voor buitenlandse ouders een cursus aanbieden. Heel lief bedoeld natuurlijk, maar zijn docente is een juf die normaal vijfjarigen onderwijst en gewoon dat programma gebruikt voor de volwassenencursus. Max weet nu dus al bijna alle dieren te benoemen en alle verschillende soorten inktvis, maar het vervoegen van werkwoorden heeft hij nog geen weet van. Maar móchten we ooit eens dringend een voorraad lieveheersbeestjes willen bestellen, dan kan Max dat dus zonder problemen regelen.

Zo langzamerhand tijd om Isa weer eens uit het klimrek te plukken en een hapje te gaan eten. Later meer.

¡Voorspoedige anus!

De feestdagen weer heelhuids doorgekomen. Wat zeg ik: meer dan heelhuids, want het is in dit klimaat toch wel heel anders feestvieren dan in Nederland. De jaarwisseling hebben we tussen de Spanjaarden doorgebracht op het stadsplein, waar iedereen met flessen champagne kwam aangesjouwd. Ook wij hebben broederlijk onze fles champagne gedeeld met een paar Spanjaarden. Verder veel muziek, veel vrolijkheid, veel saamhorigheid.

De kerstviering van Isa op school was ook heel hele belevenis. Gekleed in kerstmanpak met mexicaanse sombrero op dansten de driejarigen hun kerstdansje. Veel chaos, maar vooral erg aandoenlijk. En dat verwerven van dat kostuum was nog een hele klus. Waar vind je in godsnaam een sombrero in een kindermaatje? Voelde me al compleet mislukt als Spaanse moeder dat het met zoveel moeite kostte, maar toen ik er eindelijk eentje had bemachtigd werd ik bestormd door alle andere ouders die wilden weten wáár ik dat ding toch vandaan had. Die hadden zich ook al wekenlang rotgezocht. Dat was dus goed scoren bij de andere moeders.

Inmiddels is het hier gewoon weer doodleuk zomer aan het worden. Terwijl we op internet en de radio de vreselijkste berichten vernemen over noodweer, onmenselijke stormen, omgewaaide hijskranen, lopen wij te zweten in de zon en kan ik alweer met blote benen over straat. Goed geïntegreerd als we zijn, dragen we net als de Spanjaarden nog dikke vesten en lange broeken, maar de Engelse toeristen liggen alweer gewoon in bikini op het strand te bakken.

Qua integratie gaat het sowieso de goede kant op. Regelmatig worden we op straat begroet door deze of gene, en de plaatselijke middenstand hoeft al niet eens meer mijn identiteitsbewijs te zien als ik met creditcard betaal. Ze kennen mijn gezicht nu wel. Als integratie-hoogtepunt heb ik vandaag in mijn beste Spaans bij Isa in de klas mogen vertellen over Nederland. Vooral met het verhaal over onze kattenluiken scoorde ik goed.

Nog twee weken en dan is mijn cursus Spaans afgelopen. Dan zou ik dus officieel op intermedio niveau Spaans moeten kunnen spreken. Wel, de grammatica heb ik helemaal onder de knie, maar het verstaan van dat enorme accent dat ze hier spreken (een soort tukkers voor Spanjaarden) is nog wel moeilijk. Veel oefenen, veel kletsen met de andere ouders op school. In het kader van de taalbloopers wenste een medestudent iedereen in haar omgeving opgewekt "feliz ano nuevo", en bleek daarmee haar gehele vriendenkring een gelukkige nieuwe anus toe te wensen. Ach, het kwam uit een goed hart en dat konden die Spanjaarden allemaal wel waarderen. Jullie daar in winderig Nederland ook allemaal een hele gelukkige nieuwe anus toegewenst.



P.S. In de loterij trouwens toch nog €120 euro gewonnen. Voelde wel een beetje als een soort welkomspresentje.

Ochtendwandeling

De vetzak

Kerstmis begint hier in Spanje al op 22 december, met de trekking van de grote kerstloterij die in de volksmond ook wel "El Gordo" (de vetzak) wordt genoemd. De hoofdprijs is 3 miljoen en die valt 170 keer. Al vanaf augustus zijn de loten te koop en naarmate kerst nadert raakt men steeds meer in de ban. De trekking op 22 december duurt de hele dag en de winnende nummers worden traditioneel gezongen door de kindertjes van de San Ildefonso school (voorheen een weeshuis) uit Madrid.

Vrijwel alle Spanjaarden hebben één of meerdere loten, en om niet achter te blijven heb ik er dan ook maar eentje gekocht. Veel fiducie heb ik er niet in (ik heb nou eenmaal veel geluk in de liefde), maar ik voel me nu wel weer wat beter geïntegreerd.

Decemberzon

Dan maak je zo'n leuk nifty weblog om iedereen thuis steeds op de hoogte te kunnen houden, en dan schrijf je er nooit iets in. Ik weet het, ik weet het, ik verwaarloos jullie allemaal. Misschien is het een troost om te weten dat dat komt doordat we nog steeds DRUK bezig zijn met ons nieuwe land te verkennen, ons te verwonderen over hoe identiek en tegelijkertijd hoe ánders de Spaanse gebruiken zijn dan bijvoorbeeld in Nederland, ons te wentelen in de vriendelijke gastvrijheid van Andalucía en te genieten van de zon en de warmte en het feit dat begin december er nog steeds mensen op het strand liggen en de bloemen nog overal bloeien.

We hebben ondertussen de taken een beetje verdeeld. Max gaat nadenken over hoe we hier geld gaan verdienen, terwijl ik me de Spaanse taal meester ga maken. Zoals elke ondernemer dat schijnt te doen, komt Max dan ook met ongeveer drie nieuwe businessplannen per dag, en langzamerhand zijn we de beste, meest realistische en best uitvoerbare eruit aan het distilleren. We hebben al een paar bijeenkomsten bezocht van Nedwerk, een club van Nederlandse ondernemers in Andalucía, wat erg inspirerend heeft gewerkt, en waar we al een aantal erg aardige mensen hebben leren kennen. Door die bijeenkomsten komen we ook nog eens ergens, zo bracht de laatste ons bijvoorbeeld in een poezelig bergdorpje alwaar een Nederlands stel zich heeft toegelegd op het maken van dessertwijn en daar ook nog behoorlijk wat Spaanse prijzen mee weet te winnen. (Bijgaande foto's zijn overigens van dat uitstapje)

Ik ben anderhalve maand geleden begonnen aan een zeer intensieve cursus Spaans. Elke ochtend breng ik vier uur in een klaslokaal door samen met andere extranjeros die ook graag gewoon op straat een praatje willen kunnen maken. Je hoort wel dat Spaans zo'n makkelijke taal is, maar hoe meer ik ervan leer hoe minder in begrijp waar die uitspraak vandaan komt. Na anderhalve maand kan ik een willekeurig werkwoord op pak 'm beet 23 manieren vervoegen, maar waarom ik dat allemaal zou moeten willen en wannéér dan precies dat is nog een beetje een raadsel. Een paar weken terug had ik behoorlijk wat zelfvertrouwen en kletste lekker tegen iedereen aan, maar sindsdien heb ik alweer zoveel geleerd -en me vooral gerealiseerd wat een onzin ik steeds heb uitgekraamd- dat ik opeens faalangst heb gekregen en niets meer durf te zeggen. Een vriendin van me die een tijdje in Barcelona heeft gewoond troostte me door te zeggen "ach joh, dat vinden die Spanjaarden helemaal niet erg. Die zijn al lang blij dat je het probeert. Ik heb elke ochtend de schilders op de hoek opgewekt begroet met "Hallo schilderij!" en daar hebben ze me altijd aanmoedigend op teruggeknikt."

Het is waar dat ze hier erg enthousiast zijn als je hun taal probeert te spreken en je daarin echt proberen te helpen. De juf van Isa kijkt 's middags verwachtingsvol aan als ik weer eens een net geleerde zinsconstructie op haar ga toepassen en applaudisseert met een hartelijk "perfecto!" als ik met veel horten en stoten een zinnetje heb gefabriceerd. De meesten nemen echt de tijd om geduldig naar je te luisteren en dingen nog maar eens te herhalen als ze doorhebben dat je het echt in het Spaans wil proberen. Anderen interesseert het sowieso niets dat je hun niet verstaat, vooral de oude wijfjes in de supermarkt kleppen graag wat tegen me aan -ik denk over hoe lang de rijen zijn of de kwaliteit van de ham die deze week in de aanbieding is?- en dat ik wat mistig kijk en vaag lach deert ze niet het minst.

Maar eigenlijk gaat het hier dus wel goed. Heel goed. Ons eigen huis is nog steeds niet opgeleverd -volgens nieuwste berichten zou dat februari/maart 2007 worden- maar dat wachten we dan maar geduldig op de Spaanse manier af. Via internet hebben we wel al wat van onze toekomstige buren leren kennen en we zijn al aan het onderhandelen over het wel of niet verwarmen van de zwembaden. Dat is namelijk wel een punt hier, dan vanaf november de meeste zwembaden te koud worden om nog echt comfortabel in te kunnen dobberen. In zee zwemmen hebben we op 1 november nog gedaan (en zelfs nu zie ik nog helden die het erop wagen), maar die koelt dan ook wat minder snel af dan de zwembaden. We hebben flink wat herfstige regenbuien gehad (er was hier in 17 jaar niet zoveel regen gevallen!) en worden dan gelijk heel treurig omdat we denken dat het dan maandenlang zo grauw en grijs blijft, maar binnen een paar uur trekt het dan alweer open en krijg je spijt dat je een lange broek hebt aangetrokken en je zonnenbril bent vergeten.

Met Isa gaat het geweldig. Ze geniet enorm van de school en komt altijd met mooie verhalen thuis. Ze kan ondertussen beter tellen in het Spaans dan in het Nederlands (nu was tellen nooit zo'n talent van haar, dus echt veel stelt het nog steeds niet voor) en brabbelt al behoorlijk wat Spaans tussen haar Nederlands door.

Ondertussen zie ik dat het tijd wordt om naar de markt te gaan. Op zaterdag hebben wij de beroemde rommelmarkt (eigenlijk net een soort koninginnedag in Amsterdam), waar een stel van onze nieuw verworven vrienden wekelijks staat met hippe namaak barok meubelen die zeer populair blijken onder de Spaanse bevolking. Het is onze vaste routine geworden om daar wekelijks een paar uurtjes naar toe te gaan zodat onze kinderen met elkaar kunnen spelen en we wat van het marktleven kunnen voelen. Van ons vieren spreek ik nog het beste Spaans, dus als er ingewikkelde vragen komen mag ik die beantwoorden. De decemberzon leent zich uitermate goed voor een koud biertje zittend in een knalpaarse barok-fauteuil en kijkend naar de langsslenterende bevolking. Het leven is hier zo slecht nog niet.

¡Feest!

Al maanden breken wij ons hoofd over een geheimzinnig openbaar terrein midden in de stad. Officieel is het het "feestterrein", maar tot vorige week hebben wij nooit echt begrepen waarom. Een grote lege ruimte met aan het eind een hele vreemde verzameling huisjes die onze fantasie maandenlang hebben geprikkeld. Welke functie vervullen die ietwat verwaarloosde loodsjes met golfplaten daken toch? Uit de naamgeving konden we opmaken dat het om clubhuisjes (peñas) zou gaan. De club van flamingo-dansers, de club van horeca-uitbaters, de club van motorliefhebbers (moet ik me daar een stel leernichten bij voorstellen, of juist de hell's angels?). Voor alles wat je maar kunt bedenken is er wel een clubhuisje. Maar nooit zien we er iemand. Wannéér vinden dan die wilde avonden plaats, waar de gitaristen dansen met de zangeressen en de zaalvoetballers op de vuist gaan met de zevendaagse adventisten? Het blijft een raadsel. Elke dag wandel ik over dat terrein als ik Isa naar school breng en haar weer op haal. En elke dag weer peins ik erover.

Een paar weken geleden begon zich opeens activiteit te ontwikkelen op het terrein. De lantarenpalen werden opnieuw geschilderd, lampjes opgehangen, putdeksels vervangen, nog meer lampjes opgehangen, de rivier schoongeveegd (dat leg ik wel een andere keer uit), de straten geboend en nog wat lampjes opgehangen. Ook bij de clubhuisjes verschenen mannen met ladders die ijverig de boel begonnen te schilderen. Steeds mooier werden ze, met frisse kleuren en de naam van hun club er met extra sierlijke letters opnieuw opgschilderd. In de hele stad begon een gevoel van verwachting te broeien. Gróte verwachting. Er verscheen een grote vrachtwagen met geheimzinnige onderdelen, waar in de loop van de week een achtbaan uit werd gebouwd. Men hing nog maar eens wat lampjes op. Er kwam een tweede achtbaan. Een draaimolen. Botsauto's. Het was een feest om dagelijks over het terrein te lopen en te zien wat er nu weer was bijkgekomen. Grote tenten met daarin biertaps en eindeloos veel tafels en stoelen. Schiettenten. Snoepkraampjes. Elke dag wel wat meer lampjes.

Na weken van voorbereiding, van groeiende spanning in de stad, van duizenden lampjes werd eindelijk het feest geopend met een enorm vuurwerk. We eren de maagd Rosario, beschermheilige van onze stad. En dan doen we ook niet zo gierig als de Nederlanders met één luizig koninginnedagje, nee die Rosario krijgt volgens goede Spaanse traditie gelijk een hele week van festiviteiten. Elke middag trekt heel Fuengirola naar het feestterrein en blijft daar tot diep in de nacht. De scholen zijn wel open, maar nog geen kwart van de kinderen verschijnt. Kleine bedrijfjes sluiten tijdens de feestweek, de postbode bezorgt geen post. Als Spanje feest, dan feest het met hartstocht en overgave. Bijna de helft van de vrouwen gaat de hele week gekleed in haar flamengo-jurk. Niet alleen het traditioneel zwart met rode stippen zie je, maar de mooiste kleuren en ontwerpen. Oude omaatjes schuifelen voort in flamengo, verveelde pubermeisjes klimmen in hun flamengo-jurk de achtbaan in, moeders en dochtertjes flaneren in identieke ontwerpen naast elkaar, de baby in de kinderwagen draagt hetzelfde stofje. Je komt ze tegen op straat, in de supermarkt, in de lift. Fuengirola is één orgie van kleuren en zwierige rokken. De dames staan uren voor de spiegel, en komen tevoorschijn met kunstige haardrachten en altijd een bloem in hun haar. De mannen zijn qua kleur wat ingetogener, maar gaan voor een groot deel te paard. In een mooi pak en een platte hoed, ruiteren zij door de stad. Soms hun dame in amazone-zit achterop, met de flamengo-jurk mooi over de kont van het paard gedrapeerd. Ze drinken een borreltje, eten een tapas, allemaal te paard.

De clubhuisjes hebben eindelijk hun deuren geopend. Als door magie lijken ze van binnen veel groter dan van buiten! Allemaal hebben ze genoeg plek om een paarhonderd feestgangers te herbergen die dansen, drinken, eten, feesten. In de ochtenden loop ik door lege straten, ik kom alleen wat bleke, katterige schoonmakers tegen die de lege blikjes en resten braaksel van de straten spuiten. Maar elke middag is iedereen er weer en feest met verse hartstocht tot diep in de nacht. De hele week lang.

En opeens is het dan weer over tot de orde van de dag. Iedereen trekt weer gewoon zijn spijkerbroek aan. De kinderen gaan weer naar school. De postbode bezorgt stapels achterstallige post. De kermis verdwijnt in een fractie van de tijd die hij nodig heeft gehad om op te bouwen. De clubhuisjes liggen er weer stil, klein en troosteloos bij. Er is geen paard of flamengo-jurk meer te zien. Zelfs de lichtjes worden weer weggehaald. Allemaal. Maar wij kijken voor altijd met nieuwe ogen naar onze stadsgenoten.

Max heeft trouwens prachtige foto's gemaakt van het feest, een paar daarvan staan hier al als illustratie. binnenkort -als de internetverbinding meewerkt- nog meer. Kom dus vooral terug!

De titel van dit stukje had ik al lang geleden bedacht. Ik kon toen nog niet weten dat het nummer "Feest" van the Scene vandaag gedraaid zou worden op de crematie van de veel te vroeg en veel te jong overleden man van een lieve vriendin. Lieve Marco, blijf altijd doorfeesten met Spaanse hartstocht. Lieve Janneke, je staat niet alleen.

Toverkabouters

De laatste drie dagen staat ons leven in het teken van de zoektocht naar de toverkabouters. Overal zijn we al geweest. El Corte Inglés (een soort equivalent van de Bijenkorf) zou ze moeten hebben, maar daar waren ze uitverkocht. Er was het afgelopen weekend een run geweest op de toverkabouters blijkbaar. Andere winkels hadden wel toverkabouters, maar dan net de verkeerde. We moeten namelijk de blauwe hebben is ons verteld, en tot dusver hebben we alleen de groene en de oranje gevonden. Daar kunnen we natuurlijk niets mee. Bij Alta Nova zouden ze het wél hebben verzekerde iedereen ons. We hebben een uur in de rij gestaan, maar helaas ook daar uitverkocht. Misschien krijgen ze ze vrijdag weer binnen. Tot we ze plotseling in een winkel aantroffen. Daar lagen ze, naast elkaar op de plank. Alle drie. "blauwe toverkabouters graag" zeiden we tegen de winkelier, maar die schudde zijn hoofd "uitverkocht", en ging daarna een andere klant helpen. Wanhopig zijn aandacht gezocht en druk gewezen op de plank "daar liggen ze meneer". "Nee, dat zijn niet de blauwe." We kregen ze niet. Zijn we dan kleurenblind? Onze toverkabouters liggen ergens op ons te wachten, we moeten alleen nog een list zien te verzinnen om ze te bemachtigen.

We zijn alvast verhuisd naar het nieuwe appartement en dat bevalt goed. Zeeën van ruimte, spullen die het gewoon doen en vooral: schoon! Eindelijk douchen zonder het gevoel te hebben er nog viezer van te worden in plaats van schoner. Eindelijk spullen durven aan te raken van de huiseigenaar zonder dat je daarna direct de behoefte hebt om te gaan douchen (wat dan dus niet werkt). Dagelijks lopen we even langs het oude huis twee blokken verderop en sjouwen wat spullen mee hierheen, in de hoop aan het eind van de maand alles naar het nieuwe appartement te hebben overgeheveld. Het meest charmante van dit huis is de enorme serre die de gehele hoek van het appartement beslaat. Isa kan er leren fietsen, zo groot is het. Vanaf één kant kijken we uit op het gemeentelijke voetbalveld. Onze eigen skybox waar elke avond veel te zien en te horen is. Zelfs de trainingen gaan met enorm veel hartstocht en inzet, waardoor alles leuk is om te bekijken. Maar bij wedstrijden gaat het helemáál los. Het handjevol publiek dat er zit weet meer lawaai te produceren dan ons hele oude buurtje in Amsterdam bij een wedstrijd van het Nederlands elftal. Als het thuisteam de middenstip passeert is het lawaai werkelijk oorverdovend, maar ook de supporters van de bezoekende club (kortweg "zullie") laten zich luid en duidelijk horen. Alle negen.

Qua integratie zijn we ook flink gevorderd, want we hebben nu officieel een dochter die naar een Spaanse publieke school gaat. Jawel, het is gelukt. Men had mij al verzekerd dat de luier geen probleem was. Ik word gewoon gebeld als hij verschoond moet worden, en kan dan komen aandraven om het vieze werkje op te knappen. Zo regelen ze dat hier. Maar wonder boven wonder voelde Isa aan wat er moest gebeuren, en weigerde precies één dag voordat we ons op school moesten melden om nog een luier te dragen. Dat betekent 364 keer op een dag met haar naar de w.c., maar de luier is dus op het nippertje verleden tijd.

Afgelopen vrijdag mochten we ons melden in de aula van de school. Samen met 74 andere driejarigen en hun ouders. Onze grootste angst was dat er van de inschrijving niets terecht was gekomen. Dat was immers geregeld door onze niet al te competente advocaat. Groot was onze opluchting dus toen Isa op een lijstje bleek te staan van mensen die iets verkeerd hadden ingevuld. Ze wisten dus van haar bestaan! Verder konden we weinig volgen van alles wat er werd verteld. Voor het eerst dacht ik zelf (zoals Max al zo vaak) "mijn god, waar zijn we eigenlijk aan begonnen, hoe kan dit ooit goedkomen?" Tot een van de vier juffen begon te praten, en wel op zo'n manier en met zoveel mimiek dat zelfs wij het een beetje konden volgen. Die juf sloten wij direct in ons hart, en gelukkig bleek zij ook de nieuwe juf van Isa te zijn. Met haar mochten we mee naar het -ontzettend schattige- klaslokaaltje, waar nogmaals een onverstaanbare uitleg kwam. Inmiddels was de paniek wel gezakt. Ik nam me voor direct aan het eind van de bijeenkomst naar de juf te stappen en om een uitleg te vragen, maar dat bleek niet nodig. Plotseling stapte een kwieke meneer binnen die zich direct bij mij meldde en vroeg of ik iets had begrepen van alles wat er werd gezegd. Nee dus. Dit bleek de leraar "Spaans voor anderstaligen" te zijn, die speciaal kwam opdraven om ons bij te staan. In een paar minuten wist hij de belangrijke punten samen te vatten. Heel vriendelijk dat de school dit zelf voor ons had geregeld en ook heel geruststellend dat het dus ook wel in de toekomst goed zal komen. Hoewel een tolk nauwelijks nodig blijkt bij onze juf, want die praat zó duidelijk dat we haar nog steeds redelijk goed kunnen begrijpen.

Het allerliefste detail, en zo tekenend voor de Spaanse mentaliteit naar kinderen toe, was dat we een brief kregen met wat informatie over de eerste weken. Dat was opgesteld in de vorm van een brief van Isa aan ons. "Lieve pappa en mamma, dit is een belangrijke dag voor me. Vanaf vandaag ga ik naar school. Jullie zullen moeten leren om me los te laten en te vertrouwen op mijn juffen en meesters. Het kan zijn dat ik weer wat meer in mijn broek ga plassen of wat lastiger word maar dat is niet erg, dat hoort er gewoon bij en gaat vanzelf weer over. Het kan zijn dat ik ga huilen als je me naar school brengt, maar ook dat hoort erbij en waarschijnlijk stop ik er mee zodra je weg bent. Ik ga een hoop nieuwe dingen leren, dat doe ik zonder jullie en dat is voor jullie misschien gek, maar het is voor mij een belangrijke stap om zelfstandig te worden, etc.". Een hele liefdevolle manier om te zeggen "bemoei je niet met wat we hier op school doen", maar wel met veel liefde. Zoals alles op de school. De twee congièrges die nu al alle kinderen bij naam kennen, ze knuffelen en bekijken alsof ze ze zelf verwekt hebben, de kapstokjes waar ieder kind een eigen haakje met een fotootje erboven heeft, de interesse die vooral uitgaat naar de kinderen en niet naar de ouders.

Isa is nu drie dagen naar school geweest -twee uurtjes per dag, omdat ze nog in de "wenweken" zit- en komt vol enthousiaste verhalen terug. Volgens juf Merche sprak ze de eerste dagen niet maar deed alles met gebarentaal omdat ze doorhad dat de juf te dom was om haar te verstaan, maar vandaag bleek ze haar eerste spaanse woordje gesproken te hebben ("juf"). Verder doet ze enthousiast mee met dansen en klappen en spelen en gaat volgens de berichten zelfs zelfstandig met een vriendje naar de w.c. (als dat maar goed gaat met die macho spanjaarden...) Na een beetje huilen de eerste dag, zwaait ze me nu vol vertrouwen uit als ik haar wegbreng. Qua integratie loopt Isa mijlenver op ons voor!
Morgen gaan we weer op zoek naar de toverkabouters. "Duendes Magicos", het werkboek dat ze gaat gebruiken het komende jaar. Ik zou er dolgraag bij zijn als alle driejarigen hun werkboek tevoorschijn halen en daar braaf in gaan tekenen. Ik weet niet of je ooit een clubje driejarigen hebt gezien, maar daar zit meestal weinig dicipline is. Hoewel ik net op het voetbalveld keek en daar een paar héle kleine jongetjes keurig op een rijtje zag staan met hun voetballetje voor zich. Dus wie weet krijgen ze het in Spanje wèl voor elkaar.

de Wanorde van de Bezorgdheid van de scheiding

De afgelopen twee weken hebben we met onze Nederlandse logees op een enorm hectische manier de toerist uitgehangen. Alle badplaatsen uit de buurt en nog wat andere toeristische afstreep-items hebben we inmiddels achter de kiezen en we weten nu ook precies waar bijvoorbeeld waar je in elke stad moet zijn voor merkkleding. Om maar een zijstraat te noemen. Vandaar dat ik even niet de fut heb gehad om hier weer wat updates te posten.

In een totaal ongerelateerd onderwerp (maar daar zijn weblogs voor, toch? dat je van de hak op de tak mag) stuitte ik van de week op de omschrijving van straatvrees volgens DSM IV. Nu meen ik dat de DSM een Nederlands maaksel is, maar daar zal ik wel naast zitten want hier is wel een hele beroerde vertaalmachine aan het werk geweest. Taalliefhebbers onder ons zullen dit linkje zeker kunnen waarderen, Max en ik hebben er ook een vrolijke avond mee beleefd. Let ook vooral op het detail onderaan "dit document kan niet geprint worden" en daaronder de link "print dit document". Dat is waarschijnlijk allemaal vanwege de Wanorde van de Vreselijke Misleiding, maar je moet er toch wel even van met je ogen knipperen.

Hier in Spanje hebben ze een beetje dezelfde manier van dingen in het Engels vertalen. Het is wel vriendelijk dat ze het voor je proberen bij brochures en informatie die wordt omgeroepen op stations, maar duidelijker wordt het er niet van. "HELPS US!" riep de neushoorn in de dierentuin volgens het bordje naast zijn hok, want die kon waarschijnlijk wél gewoon Engels. Ach, het is wel aandoenlijk en met handen en voeten en een paar basiswoordjes Spaans gaat het nog steeds best aardig, vooral als je je gêne wat opzij weet te zetten. In de apotheek een paar keer op je billen slaan, dan een pijnlijk gezicht trekken en zielig "para bébé" zeggen leidt uiteindelijk ook gewoon tot een tube zalf tegen luieruitslag. (Ik heb weleens gelezen van een Engelsman die in de hardwarestore hier om de hoek eindeloos heeft geprobeerd om een koperen platkopschroef van 10 centimeter na te doen, maar die kwam toch zonder het gewenste artikel thuis. Overigens heeft hij zijn act wel een keer of vier mogen herhalen omdat de winkelier er steeds meer familieleden bij haalde, die er met zijn allen smakelijk om hebben gelachen maar hem nog steeds niet begrepen. Waarschijnlijk hébben ze gewoon geen koperen platkopschroeven van 10 centimeter in Spanje.)

Hoe het nou eigenlijk met ons gaat, vragen steeds meer mensen. Want die interesseert al dat gekeuvel over hilarische DSM-omschrijvingen en Engelsmannen die zichzelf proberen de grond in te boren natuurlijk helemaal niet. Gewoon, even vertellen hoe we ons voelen, wat we doen, en of we al denken dat we weer terug moeten. We voelen ons eigenlijk al behoorlijk thuis en heel tevreden. Maar dat is natuurlijk niet zo moeilijk in een land waar iedereen vriendelijk is (behalve als ze autorijden) en waar het elke dag 30 graden is. Ons eigen huis zijn we al een paar keer gaan bekijken en daar wordt nog steeds hard aan gewerkt. We denken zelf dat oktober niet helemaal haalbaar is, waarschijnlijk is november/december realistischer voor oplevering. Wel hebben we ondertussen via internet een paar van onze toekomstige buren ontmoet, waarmee we dan gezellig speculeren over hoe (en wanneer) het straks gaat worden en foto's uitwisselen. Overigens zat er de laatste keer dat we even zijn gaan kijken zelfs al water in het zwembad! Vond het wat gewaagd om er direct in te springen, maar de kleedhokjes en douches zijn ook al af, dus het had wel gekund.

In ieder geval zitten we dus wel zeker tot het eind van dit jaar zonder huis en zijn we dus weer op zoek gegaan naar een nieuw appartement. Het lag natuurlijk voor de hand om de huur van ons huidige appartement te verlengen, maar onze makelaar is nu echt goed doorgedraaid en heeft in een krankzinnige spiegelredenering de huurprijs niet verlaagd (wat je zou verwachten als je weet dat a. het appartement eigenlijk heel veel gebreken heeft b. het winterseizoen hier altijd heel stil is en c. je huurders het voor lange termijn willen huren), maar juist omhoog geschroefd. Immers, vanwege het stille winterseizoen is het moeilijker om een andere huurder te vinden, en omdat wij nu nog drie maanden willen, loopt hij misschien iemand mis die víer maanden wil. Dus daar moet allemaal voor gecompenseerd. Door ons. Ik vind het allemaal prachtig bedacht, maar we maken graag ruim baan voor al die mensen die staan te springen om hier vier maanden te gaan zitten voor belachelijk veel geld. Een geluk bij een ongeluk trouwens want daardoor zijn we op een ander appartement gestuit hier vlakbij, dat voor minder geld drie keer zo groot is (vanwege een krankzinnig grote serre/balkon) en veel beter verzorgd en onderhouden. Dus eigenlijk valt alles zo wel op zijn plaats. O ja, voor die mensen die nu over die makelaar gaan zeggen "tut tut dat is gewoon de Spaanse mentaliteit en daar moeten jullie aan wennen", dat bureautje is van een onvervalst Brits echtpaar, dat nauwelijks een woord Spaans spreekt.

Over twee weken beginnen hier de scholen. Dat zal betekenen dat Fuengirola een beetje leegloopt, omdat alle Spaanse toeristen dan weer teruggaan naar hun eigen woonplaats, en kunnen we dus eens gaan zien hoe het hier nu echt is. Verder betekent het hopelijk dat Isa ook naar school gaat. Dat is nog even onzeker, want ondanks het goede begin weigert ze opeens om op het potje (met of zonder muziek) te gaan zitten. Dat wordt dus nog even alles uit de kast halen en allerlei manieren verzinnen om haar om te kopen, maar het wordt nu wel heel kort dag en de kans is dus enorm groot dat ze niet direct aan het begin van het schooljaar naar school kan. Dat heeft natuurlijk enorme nadelen voor haar -en mijn- integratie, dus we zullen alles proberen om te zorgen dat ze toch mag (we zullen aanbieden elke twee uur lansg te komen om de luier te verschonen bijvoorbeeld), maar of we dat allemaal uitgelegd krijgen is natuurlijk de vraag. Zodra zij veilig op school zit, heb ik het voornemen om zeker nog geheel 2006 te besteden aan een intensieve taalcursus, zodat ik begin 2007 er goed genoeg in zit om een baantje te gaan zoeken. Er zijn hier genoeg mensen die hier al jaren wonen en werken zonder ooit Spaans te leren, maar dat lijkt me zelf heel onprettig en in hoge mate bijdragen aan een Onmogelijke Wanorde van de Bezorgdheid (maar dan niet van de scheiding hoor, weest gerust). 12 september moeten we ons melden op school, dan weten we dus een beetje hoe het verder gaat de komende maanden. Duimen jullie mee?

Spaanse automobilisten

Een autootje huren is hier ook nog wel een dure grap. Niet vanwege die auto, want dat kost bijna niets, maar omdat je dan gelijk van mega-warenhuis naar mega-warenhuis gaat rijden om allemaal ontbrekende huisraad te kopen. Die airco waar ik vorige keer zo stoer over deed, die hebben we ook alleen maar gekocht omdat die ventilator van 25 euro die we eerst wilden hebben niet op voorraad was. Zo lopen de kosten natuurlijk wel lekker op.

De andere reden dat de kosten oplopen is dat je full insurance wil hebben. Bij de meeste verhuurbedrijven heb je een eigen risico, en als je één keer in Spanje het verkeer hebt gezien dan wil je dat eigen risico direct afkopen. Ik heb weleens in Florence rondgereden met een auto en dat was een indrukwekkende ervaring, maar autorijden in Andalucía is ook erg interessant en je moet elke seconde waakzaam zijn op een scooter van links, een ongeduldige automobilist van rechts of een oud brikkie voor je dat maar 30 km/u kan maar toch per se over de snelweg wil.

Op die snelwegen heb je dus ook te maken met enorme snelheidsverschillen. Dat ligt voornamelijk aan de opritten, want die zijn meestal behoorlijk kort. Niet dat dat veel uitmaakt, want aan het einde van elke oprit staat een dikke streep en een stopbord, zodat je gegarandeerd vanuit stilstand moet invoegen met het verkeer dat tussen de 30 en de 120 kilometer per uur rijdt. Voor de meeste Spanjaarden gaat het invoegen dan ook volgens de volgende procedure:
je stopt
je bekijkt de situatie eens een tijdje
je belt je vrouw en kinderen om te zeggen dat je van ze houdt
je zegt een schietgebedje
je slaat een kruis
je stroopt je mouwen op
je spuugt in je handen
je doet je ogen dicht
je trapt je gaspedaal zo hard mogelijk in en hoopt dat het opkomend verkeer snel genoeg kan remmen om je ertussen te laten.

Als gelukkige die al heelhuids op de snelweg terecht is gekomen, moet je dus ook erg beducht zijn op automobilisten die vanuit stilstand invoegen. Beleefd een baantje opschuiven leidt alleen maar tot meer aarzeling en verbaasde blikken.

De bewegwijzering is ook een verhaal apart. In Nederland zijn we wat verwend met afslagen die lang van te voren worden aangekondigd, en keer op keer herhaald. Als je in Spanje je bestemming aangegeven ziet worden, dien je direct je stuur om te gooien anders ben je mooi langs je afslag gereden.

Maar het is niet alleen maar kommer en kwel. Ik moet de Spanjaarden nageven dat ze áltijd voor je stoppen als je oversteekt op een zebrapad. Steek je ergens anders over, dan speel je met je leven, maar het zebrapad is heilig en (met piepende remmen) komen ze voor je tot stilstand. Niet aarzelen als je eenmaal oversteekt, want heel kort achter je trekken ze weer op en scheuren ze je voorbij. Zo blijft het verkeer nog een klein beetje doorstromen. Want die doorstroming is wel een beetje een probleem. Dat komt vooral door veel dubbelparkeerders en vrachtwagens die gewoon hun wagen midden in een straat zetten en even een bakkie gaan doen bij de bar op de hoek. De Spaanse manier om dat op te lossen is heel veel en hard en boos toeteren, tot de chauffeur -met biertje nog in de hand- geïrriteerd de bar uitkomt en onder veel gemopper en opsteken van middelvingers zijn auto even opzij zet voor de wachtenden. Het is dan gebruikelijk om hem te trakteren op je eigen middelvingers, maar je zult merken dat dat eigenlijk bijna vanzelf gaat als je maar lang genoeg hebt moeten wachten.

Stille nacht

Ik heb nog steeds mijn vragen over de pedagogische waarde van het potje-met-liedje. Isa vandaag met samengeknepen benen en haar handen in haar kruis "mamma, er komt een liedje aan!"

Spaanse mannen

We hebben een airco gekocht. Zo, dat vond ik wel een lekkere zin om te schrijven aan jullie die nu al dagen in de stromende regen en kou zitten. Mijn ouders klagen dat ze de kachel zelfs al aan hebben. Hier is de temperatuur overigens heerlijk gedaald. De 41 graden van de eerste week vond ik als zonaanbidster zelfs wat veel van het goeie, maar nu met een comfortabele 31 is het prima te doen; zeker met behulp van de airco. Het is wel gezellig, zo'n ding in huis. Hij staat 's middags knus te brommen en piept af en toe boos als je per ongeluk de deur open laat staan. Eigenlijk is het net m'n vader ;).

Inmiddels zijn we hier al weer bijna twee weken. Weken waarin we vooral heel veel tijd en energie hebben gestopt in het in orde krijgen van dit appartement. Want hoewel het nog steeds een aardig appartement is, blijkt er enorm veel mee mis. Beide douches kapot, een wasmachine die wel wast maar daarna dagenlang de was gegijzeld houdt, gloednieuwe maar niet werkende ijskast, een onbruikbare kamer omdat die is volgepropt met bankjes en tafeltjes ("ja maar die eigenaar is een marokkaan", probeerde de makelaar nog, "misschien zaten daar zijn vrouwen". Of hij dan een fetisj had voor vrouwen zonder benen, heeft Max geïnformeerd, want de bankjes stonden zo op elkaar gepropt dat alleen dwergen er zouden kunnen zitten), en nog veel meer narigheid die ik gelukkig alweer ben vergeten. Overigens doet onze contactpersoon bij de makelaar enorm haar best om alles voor ons geregeld te krijgen, maar het kost nog steeds veel, heel veel tijd en energie. Jammer om dat te moeten stoppen in een appartement waar we maar een paar maanden zullen zitten. Het goede nieuws is dat ik zojuist mijn was heb terugveroverd en de eerste geslaagde was heb gedraaid, dat er een werkende ijskast is, dat zelfs de douches een soort warm water produceren. We komen er wel.


Het geweldig leuke aan dit appartement is het zwembad, vooral voor Isa een genot. Het bad wordt enorm goed onderhouden, elke ochtend worden er watermonsters genomen om de kwaliteit te controleren en er is constant een badmeester/es aanwezig. Rond een uur of 11 's morgens komen de eerste mensen uit het appartementencomplex. Veelal moeders met kleine kinderen die lekker gaan zitten kletsen terwijl hun kinderen rondspetteren in het poedelbadje. Rond 2 uur 's middags raakt het vrijwel leeg (te warm, tijd voor siësta), maar rond 7 uur 's avonds wordt het opeens ongelofelijk druk met alle vaders die direct uit hun werk hun kinderen onder de arm nemen om uitbundig met ze te spelen. Spaanse mannen zijn dól op hun kinderen, ze aanbidden ze, zijn verliefd op ze, vinden ze het allerbelangrijkste dat er bestaat en laten zich geduldig een keer of 300 in het water duwen omdat het kleine zoontje dat zo geestig vindt. Heerlijk om te zien, maar Max wordt er een beetje treurig van. In Nederland scoorde hij altijd goed omdat hij zo leuk met zijn kinderen omging, en dan kom je in een land waar álle mannen dat doen en je dus helemaal niet bijzonder meer bent. Dat is alvast één punt op het lijstje om terug te verhuizen naar Nederland.

Met mijn Spaans gaat het dankzij het zwembad best aardig. Ik voer vooral gesprekjes met kindertjes en andere moeders. Het handige aan kinderen is dat het ze niet stoort als je een beetje aan het schmieren bent, het voordeel van moeders dat ze het zo leuk vinden over hun kinderen te praten dat het ze niet uitmaakt als ze het drie keer moeten herhalen. Met de vaders valt niet zoveel te praten, die hebben het veel te druk met tikkertje spelen met hun kinderen.

Daklozenbericht

Na een verhuizing from hell (maar geldt dat niet voor alle verhuizingen?) zijn we eerst twee weken gaan ontspannen op een boot waarmee we een soort afscheidstournee door Nederland hebben gemaakt. In de verschillende havens mochten onze vrienden op audiëntie komen, om nog een keertje samen het glas te heffen zonder de stress van allerlei dingen die nog geregeld moesten worden in het oude huis. De resterende stress van het besturen en navigeren van een enorm schip (eerste dag dus al direct een iets te intieme ontmoeting met een steiger) bleek eigenlijk wel heel ontspannend. En het was voor ons allebei een hernieuwde kennismaking met Nederland. Smalle wateren, kleine dorpjes waar echtparen gezellig in identieke regenpakken op identieke fietsen rondrijden, en vooral de wereld van de watersporters waar iedereen altijd behulpzaam is en waar zeer bejaarde havenmeesters met de naam "ome Piet" je vriendelijk beschimpen bij elk teken van zeemansonzekerheid.


Met verbrande schouders en zeebenen vervolgden we ons dakloze bestaan in Duitsland, waar mijn ouders sinds kort naar toe zijn verhuisd om mijn zus met haar enorme kinderschare bij te staan. Het stijve Beieren was even slikken - wie gelooft dat we in een bittere strijd verwikkeld raakten met onze verhuurster over de stand van de vitrages?- maar tijd doorbrengen met Isa's drie nichtjes en het ene neefjes was heel waardevol. We hebben op alle manieren geprobeerd mijn zus en zwager over te halen om er één of twee aan ons mee te geven, maar helaas zagen zij daar niets in.

Toch wel een verademing om uiteindelijk in Spanje aan te komen. We zitten nu in een tijdelijk appartement, in afwachting van de oplevering van ons huis. Het huis zelf is wel al klaar, maar het wordt pas opgeleverd als het hele complex inclusief zwembaden (meervoud ja), tuinen en aanvoerwegen gereed is. Wel zo prettig om niet in een bouwput te hoeven wonen, maar spannend wanneer het nou precies gaat gebeuren. Volgens het contract hebben ze tot november. Het appartement waar we nu zitten is eigenlijk ook wel heel aardig, alleen was het erg slecht onderhouden en vooral heel smerig. De makelaar heeft een schoonmaker en een loodgieter langsgestuurd en stond 's avonds voor de deur met nieuwe lakens, een broodrooster en een waterkoker (blijkbaar de standaarduitrusting in Spanje voor een appartment). Isa vermaakt zich heerlijk in het gemeenschappelijke zwembad en heeft al sjans gehad met diverse 5-jarige Spaanse macho's en reageert daar tot onze afschuw op met een ontzettend gemanieerd gegiechel en nuffige gebaartjes. Dat gaat wel goedkomen met de integratie. Over de inrichting van het appartement later meer. Het is zacht gezegd nogal ludiek, maar inmiddels zijn we aan verschillende requisiten zelfs een beetje aan het hechten. Ik denk dat we Olivier zelfs mee gaan verhuizen, omdat Isa al dagelijks even met hem gaat staan buurten, en haar Spaanse koketterie oefent.


Voor de mensen van de continuïteit: uiteindelijk heb we trouwens toch nog een school toegewezen gekregen voor Isa, dus de zindelijkheidstraining is in volle gang. Sinds de kennismaking met haar nichtjes en neefje in Duitsland plast Isa gelukkig hartstochtelijk op het potje, probeert vaak nog hoopvol een tweede plasje als de reactie op de eerste uitbundig is maar moet dan teleurgesteld melden "lukt niet, kijk zit niets in potje" en dan berustend "geen plasje meer in buik". Het Spaanse potje dat ik van de week als aanmoediging heb gekocht blijkt per ongeluk een model te zijn met muziekje. Vanochtend hebben we beiden verbijsterd staan luisteren naar "stille nacht" als beloning voor het plasje. Rare jongens, die Spanjaarden.