¡Feest!

Al maanden breken wij ons hoofd over een geheimzinnig openbaar terrein midden in de stad. Officieel is het het "feestterrein", maar tot vorige week hebben wij nooit echt begrepen waarom. Een grote lege ruimte met aan het eind een hele vreemde verzameling huisjes die onze fantasie maandenlang hebben geprikkeld. Welke functie vervullen die ietwat verwaarloosde loodsjes met golfplaten daken toch? Uit de naamgeving konden we opmaken dat het om clubhuisjes (peñas) zou gaan. De club van flamingo-dansers, de club van horeca-uitbaters, de club van motorliefhebbers (moet ik me daar een stel leernichten bij voorstellen, of juist de hell's angels?). Voor alles wat je maar kunt bedenken is er wel een clubhuisje. Maar nooit zien we er iemand. Wannéér vinden dan die wilde avonden plaats, waar de gitaristen dansen met de zangeressen en de zaalvoetballers op de vuist gaan met de zevendaagse adventisten? Het blijft een raadsel. Elke dag wandel ik over dat terrein als ik Isa naar school breng en haar weer op haal. En elke dag weer peins ik erover.

Een paar weken geleden begon zich opeens activiteit te ontwikkelen op het terrein. De lantarenpalen werden opnieuw geschilderd, lampjes opgehangen, putdeksels vervangen, nog meer lampjes opgehangen, de rivier schoongeveegd (dat leg ik wel een andere keer uit), de straten geboend en nog wat lampjes opgehangen. Ook bij de clubhuisjes verschenen mannen met ladders die ijverig de boel begonnen te schilderen. Steeds mooier werden ze, met frisse kleuren en de naam van hun club er met extra sierlijke letters opnieuw opgschilderd. In de hele stad begon een gevoel van verwachting te broeien. Gróte verwachting. Er verscheen een grote vrachtwagen met geheimzinnige onderdelen, waar in de loop van de week een achtbaan uit werd gebouwd. Men hing nog maar eens wat lampjes op. Er kwam een tweede achtbaan. Een draaimolen. Botsauto's. Het was een feest om dagelijks over het terrein te lopen en te zien wat er nu weer was bijkgekomen. Grote tenten met daarin biertaps en eindeloos veel tafels en stoelen. Schiettenten. Snoepkraampjes. Elke dag wel wat meer lampjes.

Na weken van voorbereiding, van groeiende spanning in de stad, van duizenden lampjes werd eindelijk het feest geopend met een enorm vuurwerk. We eren de maagd Rosario, beschermheilige van onze stad. En dan doen we ook niet zo gierig als de Nederlanders met één luizig koninginnedagje, nee die Rosario krijgt volgens goede Spaanse traditie gelijk een hele week van festiviteiten. Elke middag trekt heel Fuengirola naar het feestterrein en blijft daar tot diep in de nacht. De scholen zijn wel open, maar nog geen kwart van de kinderen verschijnt. Kleine bedrijfjes sluiten tijdens de feestweek, de postbode bezorgt geen post. Als Spanje feest, dan feest het met hartstocht en overgave. Bijna de helft van de vrouwen gaat de hele week gekleed in haar flamengo-jurk. Niet alleen het traditioneel zwart met rode stippen zie je, maar de mooiste kleuren en ontwerpen. Oude omaatjes schuifelen voort in flamengo, verveelde pubermeisjes klimmen in hun flamengo-jurk de achtbaan in, moeders en dochtertjes flaneren in identieke ontwerpen naast elkaar, de baby in de kinderwagen draagt hetzelfde stofje. Je komt ze tegen op straat, in de supermarkt, in de lift. Fuengirola is één orgie van kleuren en zwierige rokken. De dames staan uren voor de spiegel, en komen tevoorschijn met kunstige haardrachten en altijd een bloem in hun haar. De mannen zijn qua kleur wat ingetogener, maar gaan voor een groot deel te paard. In een mooi pak en een platte hoed, ruiteren zij door de stad. Soms hun dame in amazone-zit achterop, met de flamengo-jurk mooi over de kont van het paard gedrapeerd. Ze drinken een borreltje, eten een tapas, allemaal te paard.

De clubhuisjes hebben eindelijk hun deuren geopend. Als door magie lijken ze van binnen veel groter dan van buiten! Allemaal hebben ze genoeg plek om een paarhonderd feestgangers te herbergen die dansen, drinken, eten, feesten. In de ochtenden loop ik door lege straten, ik kom alleen wat bleke, katterige schoonmakers tegen die de lege blikjes en resten braaksel van de straten spuiten. Maar elke middag is iedereen er weer en feest met verse hartstocht tot diep in de nacht. De hele week lang.

En opeens is het dan weer over tot de orde van de dag. Iedereen trekt weer gewoon zijn spijkerbroek aan. De kinderen gaan weer naar school. De postbode bezorgt stapels achterstallige post. De kermis verdwijnt in een fractie van de tijd die hij nodig heeft gehad om op te bouwen. De clubhuisjes liggen er weer stil, klein en troosteloos bij. Er is geen paard of flamengo-jurk meer te zien. Zelfs de lichtjes worden weer weggehaald. Allemaal. Maar wij kijken voor altijd met nieuwe ogen naar onze stadsgenoten.

Max heeft trouwens prachtige foto's gemaakt van het feest, een paar daarvan staan hier al als illustratie. binnenkort -als de internetverbinding meewerkt- nog meer. Kom dus vooral terug!

De titel van dit stukje had ik al lang geleden bedacht. Ik kon toen nog niet weten dat het nummer "Feest" van the Scene vandaag gedraaid zou worden op de crematie van de veel te vroeg en veel te jong overleden man van een lieve vriendin. Lieve Marco, blijf altijd doorfeesten met Spaanse hartstocht. Lieve Janneke, je staat niet alleen.

Toverkabouters

De laatste drie dagen staat ons leven in het teken van de zoektocht naar de toverkabouters. Overal zijn we al geweest. El Corte Inglés (een soort equivalent van de Bijenkorf) zou ze moeten hebben, maar daar waren ze uitverkocht. Er was het afgelopen weekend een run geweest op de toverkabouters blijkbaar. Andere winkels hadden wel toverkabouters, maar dan net de verkeerde. We moeten namelijk de blauwe hebben is ons verteld, en tot dusver hebben we alleen de groene en de oranje gevonden. Daar kunnen we natuurlijk niets mee. Bij Alta Nova zouden ze het wél hebben verzekerde iedereen ons. We hebben een uur in de rij gestaan, maar helaas ook daar uitverkocht. Misschien krijgen ze ze vrijdag weer binnen. Tot we ze plotseling in een winkel aantroffen. Daar lagen ze, naast elkaar op de plank. Alle drie. "blauwe toverkabouters graag" zeiden we tegen de winkelier, maar die schudde zijn hoofd "uitverkocht", en ging daarna een andere klant helpen. Wanhopig zijn aandacht gezocht en druk gewezen op de plank "daar liggen ze meneer". "Nee, dat zijn niet de blauwe." We kregen ze niet. Zijn we dan kleurenblind? Onze toverkabouters liggen ergens op ons te wachten, we moeten alleen nog een list zien te verzinnen om ze te bemachtigen.

We zijn alvast verhuisd naar het nieuwe appartement en dat bevalt goed. Zeeën van ruimte, spullen die het gewoon doen en vooral: schoon! Eindelijk douchen zonder het gevoel te hebben er nog viezer van te worden in plaats van schoner. Eindelijk spullen durven aan te raken van de huiseigenaar zonder dat je daarna direct de behoefte hebt om te gaan douchen (wat dan dus niet werkt). Dagelijks lopen we even langs het oude huis twee blokken verderop en sjouwen wat spullen mee hierheen, in de hoop aan het eind van de maand alles naar het nieuwe appartement te hebben overgeheveld. Het meest charmante van dit huis is de enorme serre die de gehele hoek van het appartement beslaat. Isa kan er leren fietsen, zo groot is het. Vanaf één kant kijken we uit op het gemeentelijke voetbalveld. Onze eigen skybox waar elke avond veel te zien en te horen is. Zelfs de trainingen gaan met enorm veel hartstocht en inzet, waardoor alles leuk is om te bekijken. Maar bij wedstrijden gaat het helemáál los. Het handjevol publiek dat er zit weet meer lawaai te produceren dan ons hele oude buurtje in Amsterdam bij een wedstrijd van het Nederlands elftal. Als het thuisteam de middenstip passeert is het lawaai werkelijk oorverdovend, maar ook de supporters van de bezoekende club (kortweg "zullie") laten zich luid en duidelijk horen. Alle negen.

Qua integratie zijn we ook flink gevorderd, want we hebben nu officieel een dochter die naar een Spaanse publieke school gaat. Jawel, het is gelukt. Men had mij al verzekerd dat de luier geen probleem was. Ik word gewoon gebeld als hij verschoond moet worden, en kan dan komen aandraven om het vieze werkje op te knappen. Zo regelen ze dat hier. Maar wonder boven wonder voelde Isa aan wat er moest gebeuren, en weigerde precies één dag voordat we ons op school moesten melden om nog een luier te dragen. Dat betekent 364 keer op een dag met haar naar de w.c., maar de luier is dus op het nippertje verleden tijd.

Afgelopen vrijdag mochten we ons melden in de aula van de school. Samen met 74 andere driejarigen en hun ouders. Onze grootste angst was dat er van de inschrijving niets terecht was gekomen. Dat was immers geregeld door onze niet al te competente advocaat. Groot was onze opluchting dus toen Isa op een lijstje bleek te staan van mensen die iets verkeerd hadden ingevuld. Ze wisten dus van haar bestaan! Verder konden we weinig volgen van alles wat er werd verteld. Voor het eerst dacht ik zelf (zoals Max al zo vaak) "mijn god, waar zijn we eigenlijk aan begonnen, hoe kan dit ooit goedkomen?" Tot een van de vier juffen begon te praten, en wel op zo'n manier en met zoveel mimiek dat zelfs wij het een beetje konden volgen. Die juf sloten wij direct in ons hart, en gelukkig bleek zij ook de nieuwe juf van Isa te zijn. Met haar mochten we mee naar het -ontzettend schattige- klaslokaaltje, waar nogmaals een onverstaanbare uitleg kwam. Inmiddels was de paniek wel gezakt. Ik nam me voor direct aan het eind van de bijeenkomst naar de juf te stappen en om een uitleg te vragen, maar dat bleek niet nodig. Plotseling stapte een kwieke meneer binnen die zich direct bij mij meldde en vroeg of ik iets had begrepen van alles wat er werd gezegd. Nee dus. Dit bleek de leraar "Spaans voor anderstaligen" te zijn, die speciaal kwam opdraven om ons bij te staan. In een paar minuten wist hij de belangrijke punten samen te vatten. Heel vriendelijk dat de school dit zelf voor ons had geregeld en ook heel geruststellend dat het dus ook wel in de toekomst goed zal komen. Hoewel een tolk nauwelijks nodig blijkt bij onze juf, want die praat zó duidelijk dat we haar nog steeds redelijk goed kunnen begrijpen.

Het allerliefste detail, en zo tekenend voor de Spaanse mentaliteit naar kinderen toe, was dat we een brief kregen met wat informatie over de eerste weken. Dat was opgesteld in de vorm van een brief van Isa aan ons. "Lieve pappa en mamma, dit is een belangrijke dag voor me. Vanaf vandaag ga ik naar school. Jullie zullen moeten leren om me los te laten en te vertrouwen op mijn juffen en meesters. Het kan zijn dat ik weer wat meer in mijn broek ga plassen of wat lastiger word maar dat is niet erg, dat hoort er gewoon bij en gaat vanzelf weer over. Het kan zijn dat ik ga huilen als je me naar school brengt, maar ook dat hoort erbij en waarschijnlijk stop ik er mee zodra je weg bent. Ik ga een hoop nieuwe dingen leren, dat doe ik zonder jullie en dat is voor jullie misschien gek, maar het is voor mij een belangrijke stap om zelfstandig te worden, etc.". Een hele liefdevolle manier om te zeggen "bemoei je niet met wat we hier op school doen", maar wel met veel liefde. Zoals alles op de school. De twee congièrges die nu al alle kinderen bij naam kennen, ze knuffelen en bekijken alsof ze ze zelf verwekt hebben, de kapstokjes waar ieder kind een eigen haakje met een fotootje erboven heeft, de interesse die vooral uitgaat naar de kinderen en niet naar de ouders.

Isa is nu drie dagen naar school geweest -twee uurtjes per dag, omdat ze nog in de "wenweken" zit- en komt vol enthousiaste verhalen terug. Volgens juf Merche sprak ze de eerste dagen niet maar deed alles met gebarentaal omdat ze doorhad dat de juf te dom was om haar te verstaan, maar vandaag bleek ze haar eerste spaanse woordje gesproken te hebben ("juf"). Verder doet ze enthousiast mee met dansen en klappen en spelen en gaat volgens de berichten zelfs zelfstandig met een vriendje naar de w.c. (als dat maar goed gaat met die macho spanjaarden...) Na een beetje huilen de eerste dag, zwaait ze me nu vol vertrouwen uit als ik haar wegbreng. Qua integratie loopt Isa mijlenver op ons voor!
Morgen gaan we weer op zoek naar de toverkabouters. "Duendes Magicos", het werkboek dat ze gaat gebruiken het komende jaar. Ik zou er dolgraag bij zijn als alle driejarigen hun werkboek tevoorschijn halen en daar braaf in gaan tekenen. Ik weet niet of je ooit een clubje driejarigen hebt gezien, maar daar zit meestal weinig dicipline is. Hoewel ik net op het voetbalveld keek en daar een paar héle kleine jongetjes keurig op een rijtje zag staan met hun voetballetje voor zich. Dus wie weet krijgen ze het in Spanje wèl voor elkaar.

de Wanorde van de Bezorgdheid van de scheiding

De afgelopen twee weken hebben we met onze Nederlandse logees op een enorm hectische manier de toerist uitgehangen. Alle badplaatsen uit de buurt en nog wat andere toeristische afstreep-items hebben we inmiddels achter de kiezen en we weten nu ook precies waar bijvoorbeeld waar je in elke stad moet zijn voor merkkleding. Om maar een zijstraat te noemen. Vandaar dat ik even niet de fut heb gehad om hier weer wat updates te posten.

In een totaal ongerelateerd onderwerp (maar daar zijn weblogs voor, toch? dat je van de hak op de tak mag) stuitte ik van de week op de omschrijving van straatvrees volgens DSM IV. Nu meen ik dat de DSM een Nederlands maaksel is, maar daar zal ik wel naast zitten want hier is wel een hele beroerde vertaalmachine aan het werk geweest. Taalliefhebbers onder ons zullen dit linkje zeker kunnen waarderen, Max en ik hebben er ook een vrolijke avond mee beleefd. Let ook vooral op het detail onderaan "dit document kan niet geprint worden" en daaronder de link "print dit document". Dat is waarschijnlijk allemaal vanwege de Wanorde van de Vreselijke Misleiding, maar je moet er toch wel even van met je ogen knipperen.

Hier in Spanje hebben ze een beetje dezelfde manier van dingen in het Engels vertalen. Het is wel vriendelijk dat ze het voor je proberen bij brochures en informatie die wordt omgeroepen op stations, maar duidelijker wordt het er niet van. "HELPS US!" riep de neushoorn in de dierentuin volgens het bordje naast zijn hok, want die kon waarschijnlijk wél gewoon Engels. Ach, het is wel aandoenlijk en met handen en voeten en een paar basiswoordjes Spaans gaat het nog steeds best aardig, vooral als je je gêne wat opzij weet te zetten. In de apotheek een paar keer op je billen slaan, dan een pijnlijk gezicht trekken en zielig "para bébé" zeggen leidt uiteindelijk ook gewoon tot een tube zalf tegen luieruitslag. (Ik heb weleens gelezen van een Engelsman die in de hardwarestore hier om de hoek eindeloos heeft geprobeerd om een koperen platkopschroef van 10 centimeter na te doen, maar die kwam toch zonder het gewenste artikel thuis. Overigens heeft hij zijn act wel een keer of vier mogen herhalen omdat de winkelier er steeds meer familieleden bij haalde, die er met zijn allen smakelijk om hebben gelachen maar hem nog steeds niet begrepen. Waarschijnlijk hébben ze gewoon geen koperen platkopschroeven van 10 centimeter in Spanje.)

Hoe het nou eigenlijk met ons gaat, vragen steeds meer mensen. Want die interesseert al dat gekeuvel over hilarische DSM-omschrijvingen en Engelsmannen die zichzelf proberen de grond in te boren natuurlijk helemaal niet. Gewoon, even vertellen hoe we ons voelen, wat we doen, en of we al denken dat we weer terug moeten. We voelen ons eigenlijk al behoorlijk thuis en heel tevreden. Maar dat is natuurlijk niet zo moeilijk in een land waar iedereen vriendelijk is (behalve als ze autorijden) en waar het elke dag 30 graden is. Ons eigen huis zijn we al een paar keer gaan bekijken en daar wordt nog steeds hard aan gewerkt. We denken zelf dat oktober niet helemaal haalbaar is, waarschijnlijk is november/december realistischer voor oplevering. Wel hebben we ondertussen via internet een paar van onze toekomstige buren ontmoet, waarmee we dan gezellig speculeren over hoe (en wanneer) het straks gaat worden en foto's uitwisselen. Overigens zat er de laatste keer dat we even zijn gaan kijken zelfs al water in het zwembad! Vond het wat gewaagd om er direct in te springen, maar de kleedhokjes en douches zijn ook al af, dus het had wel gekund.

In ieder geval zitten we dus wel zeker tot het eind van dit jaar zonder huis en zijn we dus weer op zoek gegaan naar een nieuw appartement. Het lag natuurlijk voor de hand om de huur van ons huidige appartement te verlengen, maar onze makelaar is nu echt goed doorgedraaid en heeft in een krankzinnige spiegelredenering de huurprijs niet verlaagd (wat je zou verwachten als je weet dat a. het appartement eigenlijk heel veel gebreken heeft b. het winterseizoen hier altijd heel stil is en c. je huurders het voor lange termijn willen huren), maar juist omhoog geschroefd. Immers, vanwege het stille winterseizoen is het moeilijker om een andere huurder te vinden, en omdat wij nu nog drie maanden willen, loopt hij misschien iemand mis die víer maanden wil. Dus daar moet allemaal voor gecompenseerd. Door ons. Ik vind het allemaal prachtig bedacht, maar we maken graag ruim baan voor al die mensen die staan te springen om hier vier maanden te gaan zitten voor belachelijk veel geld. Een geluk bij een ongeluk trouwens want daardoor zijn we op een ander appartement gestuit hier vlakbij, dat voor minder geld drie keer zo groot is (vanwege een krankzinnig grote serre/balkon) en veel beter verzorgd en onderhouden. Dus eigenlijk valt alles zo wel op zijn plaats. O ja, voor die mensen die nu over die makelaar gaan zeggen "tut tut dat is gewoon de Spaanse mentaliteit en daar moeten jullie aan wennen", dat bureautje is van een onvervalst Brits echtpaar, dat nauwelijks een woord Spaans spreekt.

Over twee weken beginnen hier de scholen. Dat zal betekenen dat Fuengirola een beetje leegloopt, omdat alle Spaanse toeristen dan weer teruggaan naar hun eigen woonplaats, en kunnen we dus eens gaan zien hoe het hier nu echt is. Verder betekent het hopelijk dat Isa ook naar school gaat. Dat is nog even onzeker, want ondanks het goede begin weigert ze opeens om op het potje (met of zonder muziek) te gaan zitten. Dat wordt dus nog even alles uit de kast halen en allerlei manieren verzinnen om haar om te kopen, maar het wordt nu wel heel kort dag en de kans is dus enorm groot dat ze niet direct aan het begin van het schooljaar naar school kan. Dat heeft natuurlijk enorme nadelen voor haar -en mijn- integratie, dus we zullen alles proberen om te zorgen dat ze toch mag (we zullen aanbieden elke twee uur lansg te komen om de luier te verschonen bijvoorbeeld), maar of we dat allemaal uitgelegd krijgen is natuurlijk de vraag. Zodra zij veilig op school zit, heb ik het voornemen om zeker nog geheel 2006 te besteden aan een intensieve taalcursus, zodat ik begin 2007 er goed genoeg in zit om een baantje te gaan zoeken. Er zijn hier genoeg mensen die hier al jaren wonen en werken zonder ooit Spaans te leren, maar dat lijkt me zelf heel onprettig en in hoge mate bijdragen aan een Onmogelijke Wanorde van de Bezorgdheid (maar dan niet van de scheiding hoor, weest gerust). 12 september moeten we ons melden op school, dan weten we dus een beetje hoe het verder gaat de komende maanden. Duimen jullie mee?

Spaanse automobilisten

Een autootje huren is hier ook nog wel een dure grap. Niet vanwege die auto, want dat kost bijna niets, maar omdat je dan gelijk van mega-warenhuis naar mega-warenhuis gaat rijden om allemaal ontbrekende huisraad te kopen. Die airco waar ik vorige keer zo stoer over deed, die hebben we ook alleen maar gekocht omdat die ventilator van 25 euro die we eerst wilden hebben niet op voorraad was. Zo lopen de kosten natuurlijk wel lekker op.

De andere reden dat de kosten oplopen is dat je full insurance wil hebben. Bij de meeste verhuurbedrijven heb je een eigen risico, en als je één keer in Spanje het verkeer hebt gezien dan wil je dat eigen risico direct afkopen. Ik heb weleens in Florence rondgereden met een auto en dat was een indrukwekkende ervaring, maar autorijden in Andalucía is ook erg interessant en je moet elke seconde waakzaam zijn op een scooter van links, een ongeduldige automobilist van rechts of een oud brikkie voor je dat maar 30 km/u kan maar toch per se over de snelweg wil.

Op die snelwegen heb je dus ook te maken met enorme snelheidsverschillen. Dat ligt voornamelijk aan de opritten, want die zijn meestal behoorlijk kort. Niet dat dat veel uitmaakt, want aan het einde van elke oprit staat een dikke streep en een stopbord, zodat je gegarandeerd vanuit stilstand moet invoegen met het verkeer dat tussen de 30 en de 120 kilometer per uur rijdt. Voor de meeste Spanjaarden gaat het invoegen dan ook volgens de volgende procedure:
je stopt
je bekijkt de situatie eens een tijdje
je belt je vrouw en kinderen om te zeggen dat je van ze houdt
je zegt een schietgebedje
je slaat een kruis
je stroopt je mouwen op
je spuugt in je handen
je doet je ogen dicht
je trapt je gaspedaal zo hard mogelijk in en hoopt dat het opkomend verkeer snel genoeg kan remmen om je ertussen te laten.

Als gelukkige die al heelhuids op de snelweg terecht is gekomen, moet je dus ook erg beducht zijn op automobilisten die vanuit stilstand invoegen. Beleefd een baantje opschuiven leidt alleen maar tot meer aarzeling en verbaasde blikken.

De bewegwijzering is ook een verhaal apart. In Nederland zijn we wat verwend met afslagen die lang van te voren worden aangekondigd, en keer op keer herhaald. Als je in Spanje je bestemming aangegeven ziet worden, dien je direct je stuur om te gooien anders ben je mooi langs je afslag gereden.

Maar het is niet alleen maar kommer en kwel. Ik moet de Spanjaarden nageven dat ze áltijd voor je stoppen als je oversteekt op een zebrapad. Steek je ergens anders over, dan speel je met je leven, maar het zebrapad is heilig en (met piepende remmen) komen ze voor je tot stilstand. Niet aarzelen als je eenmaal oversteekt, want heel kort achter je trekken ze weer op en scheuren ze je voorbij. Zo blijft het verkeer nog een klein beetje doorstromen. Want die doorstroming is wel een beetje een probleem. Dat komt vooral door veel dubbelparkeerders en vrachtwagens die gewoon hun wagen midden in een straat zetten en even een bakkie gaan doen bij de bar op de hoek. De Spaanse manier om dat op te lossen is heel veel en hard en boos toeteren, tot de chauffeur -met biertje nog in de hand- geïrriteerd de bar uitkomt en onder veel gemopper en opsteken van middelvingers zijn auto even opzij zet voor de wachtenden. Het is dan gebruikelijk om hem te trakteren op je eigen middelvingers, maar je zult merken dat dat eigenlijk bijna vanzelf gaat als je maar lang genoeg hebt moeten wachten.

Stille nacht

Ik heb nog steeds mijn vragen over de pedagogische waarde van het potje-met-liedje. Isa vandaag met samengeknepen benen en haar handen in haar kruis "mamma, er komt een liedje aan!"

Spaanse mannen

We hebben een airco gekocht. Zo, dat vond ik wel een lekkere zin om te schrijven aan jullie die nu al dagen in de stromende regen en kou zitten. Mijn ouders klagen dat ze de kachel zelfs al aan hebben. Hier is de temperatuur overigens heerlijk gedaald. De 41 graden van de eerste week vond ik als zonaanbidster zelfs wat veel van het goeie, maar nu met een comfortabele 31 is het prima te doen; zeker met behulp van de airco. Het is wel gezellig, zo'n ding in huis. Hij staat 's middags knus te brommen en piept af en toe boos als je per ongeluk de deur open laat staan. Eigenlijk is het net m'n vader ;).

Inmiddels zijn we hier al weer bijna twee weken. Weken waarin we vooral heel veel tijd en energie hebben gestopt in het in orde krijgen van dit appartement. Want hoewel het nog steeds een aardig appartement is, blijkt er enorm veel mee mis. Beide douches kapot, een wasmachine die wel wast maar daarna dagenlang de was gegijzeld houdt, gloednieuwe maar niet werkende ijskast, een onbruikbare kamer omdat die is volgepropt met bankjes en tafeltjes ("ja maar die eigenaar is een marokkaan", probeerde de makelaar nog, "misschien zaten daar zijn vrouwen". Of hij dan een fetisj had voor vrouwen zonder benen, heeft Max geïnformeerd, want de bankjes stonden zo op elkaar gepropt dat alleen dwergen er zouden kunnen zitten), en nog veel meer narigheid die ik gelukkig alweer ben vergeten. Overigens doet onze contactpersoon bij de makelaar enorm haar best om alles voor ons geregeld te krijgen, maar het kost nog steeds veel, heel veel tijd en energie. Jammer om dat te moeten stoppen in een appartement waar we maar een paar maanden zullen zitten. Het goede nieuws is dat ik zojuist mijn was heb terugveroverd en de eerste geslaagde was heb gedraaid, dat er een werkende ijskast is, dat zelfs de douches een soort warm water produceren. We komen er wel.


Het geweldig leuke aan dit appartement is het zwembad, vooral voor Isa een genot. Het bad wordt enorm goed onderhouden, elke ochtend worden er watermonsters genomen om de kwaliteit te controleren en er is constant een badmeester/es aanwezig. Rond een uur of 11 's morgens komen de eerste mensen uit het appartementencomplex. Veelal moeders met kleine kinderen die lekker gaan zitten kletsen terwijl hun kinderen rondspetteren in het poedelbadje. Rond 2 uur 's middags raakt het vrijwel leeg (te warm, tijd voor siësta), maar rond 7 uur 's avonds wordt het opeens ongelofelijk druk met alle vaders die direct uit hun werk hun kinderen onder de arm nemen om uitbundig met ze te spelen. Spaanse mannen zijn dól op hun kinderen, ze aanbidden ze, zijn verliefd op ze, vinden ze het allerbelangrijkste dat er bestaat en laten zich geduldig een keer of 300 in het water duwen omdat het kleine zoontje dat zo geestig vindt. Heerlijk om te zien, maar Max wordt er een beetje treurig van. In Nederland scoorde hij altijd goed omdat hij zo leuk met zijn kinderen omging, en dan kom je in een land waar álle mannen dat doen en je dus helemaal niet bijzonder meer bent. Dat is alvast één punt op het lijstje om terug te verhuizen naar Nederland.

Met mijn Spaans gaat het dankzij het zwembad best aardig. Ik voer vooral gesprekjes met kindertjes en andere moeders. Het handige aan kinderen is dat het ze niet stoort als je een beetje aan het schmieren bent, het voordeel van moeders dat ze het zo leuk vinden over hun kinderen te praten dat het ze niet uitmaakt als ze het drie keer moeten herhalen. Met de vaders valt niet zoveel te praten, die hebben het veel te druk met tikkertje spelen met hun kinderen.

Daklozenbericht

Na een verhuizing from hell (maar geldt dat niet voor alle verhuizingen?) zijn we eerst twee weken gaan ontspannen op een boot waarmee we een soort afscheidstournee door Nederland hebben gemaakt. In de verschillende havens mochten onze vrienden op audiëntie komen, om nog een keertje samen het glas te heffen zonder de stress van allerlei dingen die nog geregeld moesten worden in het oude huis. De resterende stress van het besturen en navigeren van een enorm schip (eerste dag dus al direct een iets te intieme ontmoeting met een steiger) bleek eigenlijk wel heel ontspannend. En het was voor ons allebei een hernieuwde kennismaking met Nederland. Smalle wateren, kleine dorpjes waar echtparen gezellig in identieke regenpakken op identieke fietsen rondrijden, en vooral de wereld van de watersporters waar iedereen altijd behulpzaam is en waar zeer bejaarde havenmeesters met de naam "ome Piet" je vriendelijk beschimpen bij elk teken van zeemansonzekerheid.


Met verbrande schouders en zeebenen vervolgden we ons dakloze bestaan in Duitsland, waar mijn ouders sinds kort naar toe zijn verhuisd om mijn zus met haar enorme kinderschare bij te staan. Het stijve Beieren was even slikken - wie gelooft dat we in een bittere strijd verwikkeld raakten met onze verhuurster over de stand van de vitrages?- maar tijd doorbrengen met Isa's drie nichtjes en het ene neefjes was heel waardevol. We hebben op alle manieren geprobeerd mijn zus en zwager over te halen om er één of twee aan ons mee te geven, maar helaas zagen zij daar niets in.

Toch wel een verademing om uiteindelijk in Spanje aan te komen. We zitten nu in een tijdelijk appartement, in afwachting van de oplevering van ons huis. Het huis zelf is wel al klaar, maar het wordt pas opgeleverd als het hele complex inclusief zwembaden (meervoud ja), tuinen en aanvoerwegen gereed is. Wel zo prettig om niet in een bouwput te hoeven wonen, maar spannend wanneer het nou precies gaat gebeuren. Volgens het contract hebben ze tot november. Het appartement waar we nu zitten is eigenlijk ook wel heel aardig, alleen was het erg slecht onderhouden en vooral heel smerig. De makelaar heeft een schoonmaker en een loodgieter langsgestuurd en stond 's avonds voor de deur met nieuwe lakens, een broodrooster en een waterkoker (blijkbaar de standaarduitrusting in Spanje voor een appartment). Isa vermaakt zich heerlijk in het gemeenschappelijke zwembad en heeft al sjans gehad met diverse 5-jarige Spaanse macho's en reageert daar tot onze afschuw op met een ontzettend gemanieerd gegiechel en nuffige gebaartjes. Dat gaat wel goedkomen met de integratie. Over de inrichting van het appartement later meer. Het is zacht gezegd nogal ludiek, maar inmiddels zijn we aan verschillende requisiten zelfs een beetje aan het hechten. Ik denk dat we Olivier zelfs mee gaan verhuizen, omdat Isa al dagelijks even met hem gaat staan buurten, en haar Spaanse koketterie oefent.


Voor de mensen van de continuïteit: uiteindelijk heb we trouwens toch nog een school toegewezen gekregen voor Isa, dus de zindelijkheidstraining is in volle gang. Sinds de kennismaking met haar nichtjes en neefje in Duitsland plast Isa gelukkig hartstochtelijk op het potje, probeert vaak nog hoopvol een tweede plasje als de reactie op de eerste uitbundig is maar moet dan teleurgesteld melden "lukt niet, kijk zit niets in potje" en dan berustend "geen plasje meer in buik". Het Spaanse potje dat ik van de week als aanmoediging heb gekocht blijkt per ongeluk een model te zijn met muziekje. Vanochtend hebben we beiden verbijsterd staan luisteren naar "stille nacht" als beloning voor het plasje. Rare jongens, die Spanjaarden.